Eindelijk dan het eerste reisverslag.

Ja het duurde even want we hebben het zo druk met in de kroeg zitten, bij mensen thuis eten en de sterren op het strand bekijken. Wat een leven . We zijn pas 11 dagen weg maar daar is al zoveel gebeurd dat we jullie het graag allemaal willen vertellen. Want het is best grappig, maanden hebben we uitgekeken> naar de grote dag 20 mei!!! En op de dag zelf staan we met knikkende knien, waar gaan we aan beginnen?!?!

Want het is toch niet niks. De afgelopen week hebben we een geslaagd afscheidsfeest gehad waar echt iedereen was en dat deed ons erg goed. De dagen erna zijn we nog bij familie en vrienden langs geweest om afscheid te nemen wat ons erg zwaar viel. Maar ja dan blijkt wel weer dat je veel van deze mensen houdt, wat ook een lekker gevoel geeft. Maar op de dag 20 mei 2006 rolden de tranen over onze wangen toen we toeterend een rondje maakten om ons plantsoen voor de deur. We dachten dit doen we nooit weer, wat een emotionele toestand, maar misschien veranderd dit wel tijdens onze reis.

We hebben de eerste dag dan ook niet zoveel gedaan en zijn via Apeldoorn (op de route??) naar de Moesel gereden. We hebben kaarten bij ons van heel de wereld maar van Duitsland waren we vergeten. Maar gelukkig hadden Martin en Marielle in Apeldoorn er nog n in de aanbieding, zodat we toch de Moesel nog konden vinden, waar we onze eerste nachtje vrij kamperen hebben mogen ervaren. Want dat is echt geweldig met onze bus. Je zet hem op de mooiste plek neer, doet de gordijnen dicht en gaat dan slapen, geweldig!!! s-Morgens doe je je ogen open en denkt waar ben ik, en wat ziet dit er geweldig uit. Aan de Moesel hebben we alle cadeaus bekeken en lekker met zn tween de laatste week nog eens terug gehaald. Want wat zijn we blij dat we de laatste week eigenlijk niks gepland hadden. Want we hadden genoeg te doen, en waren er kapot van!!

Vanaf de Moesel zijn we naar Wenen gereden waar Magda Szopa woont. Dit is een pools meisje die we 8 jaar geleden van de snelweg hebben geplukt samen met haar 2 poolse vriendinnen. Ze zijn toen in Vlijmen blijven slapen en we hebben toen een hele leuke avond gehad met veel vodka. Ze had gehoord wat we gingen doen, en e-mailde dat we bij haar langs moesten komen in Wenen, omdat dit toch op de route lag. 1 probleem we hadden wel de straatnaam maar het nummer waren we vergeten. Foutje!!

Midden in Wenen om 9 uur s-Avonds, zijn we dus alle deuren langs gegaan om te kijken of Magda daar woonde. En ja hoor gevonden. We werden super hartelijk verwelkomd. Wenen Magda & ouders We hadden alleen n probleem. We durfde onze bus niet 3 blokken verderop in Wenen te parkeren. Met al onze spullen erin. Dit is iets waar we echt aan gaan moeten wennen. Want het zal vaker gaan gebeuren. Belangrijkste spullen eruit en hopen dat het goed gaat. Natuurlijk hadden we de volgende dag wel een parkeerbekeuring om onze raam, maar dat mag de pret niet drukken. Gelukkig konden we toen ook de auto voor de deur parkeren want er was plaats vrij gekomen. Wenen is echt een aanrader, met een mooi zonnetje is het een hele mooie stad. En dat zeggen wij, die helemaal niet van steden houden. Maar in Wenen hebben we 2 heerlijke dagen gehad. En weten ook gelijk wat we ontzettend gaan missen. Een eigen douche, een normale wc en snelle internet (wat is er belangrijk in het leven?) want de komende tijd zullen we het moeten doen met gaten in de grond. Bakje met water om te douche en internet dat in de tijd van de commodore 64 snel was!! Maar ja daarin tegen gaan we wel weer ontzettend mooie dingen zien en meemaken. De vader van Magda was 20 jaar geleden met een Fiat 128 ook aan het reizen geslagen. En was met zijn vrouw naar Iran, Irak, Pakistan en Afghanistan geweest vanuit Polen. En ze sliepen in deze auto!! Dus heerlijk kunnen kletsen over reizen met hier en daar een biertje of tig.

We zijn via de binnenwegen van Oostenrijk (te krenterig om een autobaan vignet te kopen) naar Hongarije gereden. Waar we aan het Balatonmeer zijn terecht gekomen. Heerlijk aan het water. Toen we daar opeens 10 slangen van ongeveer een halve meter zagen zwemmen, die druk op vis aan het jagen waren. Toen we dit zagen werd onze zwem wens een stuk kleiner. Dus maar naar de kikkers gaan kijken die overal in de kleigrond sprongen. Ook leuk.

Hup door naar Hongarije waar we snel doorheen wilden rijden, want we hebben het gevoel dat in Turkije onze reis pas echt gaat beginnen ( rare gedachte!) Hier hebben we helaas onze eerste probleempje gehad. We zijn op de snelweg over een groot verkeersbord heen gereden dat op de weg lag. Uitwijken kon niet dus maar er over heen. Gelukkig hebben we super side bars aan de auto die de klap hebben opgevangen. Want 5mm roest vrij staal 90 graden ombuigen en 2 8mm bouten los trekken daar heb je een aardige klap voor nodig!! Bus aan de kant, zwaailamp op het dak gezet (zo val je echt op) en de side bar verder los gehaald. Gelijk kwamen er twee autos aan die ons de schuld wilde geven dat wij het bord omver hadden gereden en het moesten betalen. Blijven dromen grappenmakers!! De side bar ligt op het dak (makkelijk zon imperial) en gaan we later wel kijken hoe we die er weer op krijgen (mis je nu al Bekkers.)

De grens van Hongarije en Servi ging super en Frank had zelfs sjans met de vrouwelijke douane beambte. Ook de andere grenzen gaan tot nu toe makkelijk en snel, het valt erg mee. Het is wel erg jammer dat je met de mensen niet echt veel kan praten want het gaat allemaal met handen en voeten. We gaan natuurlijk zoals we op de motorrijden via de binnendoor weggetjes (schiet niet op, maar we erg mooi en leuk) en daar spreken de mensen totaal geen andere taal dan hun eigen taal. Ze beginnen soms hele verhalen tegen je waar je echt geen woord van kan begrijpen, maar gewoon in het nederlands terug kletsen gaat geweldig. Ze werken allemaal wel ontzettend hard in de velle zon op het land van s-Morgensvroeg tot s-Avonds laat. Je krijgt er echt ontzag voor. En dan denk je helemaal wat zijn wij ontzettend rijk!!!

Servi was wel een beetje vreemd omdat je toch nog die oorlog in je hoofd hebt zitten. Als je dan over het plattenland rijdt zie je de armoede en verwrongen gezichten. Het is wel mooi om te zien dat de gezichten steeds anders worden hoe oostelijker je komt. Verder zijn ze de wegen goed aan het verbeteren in Servi wat het lekker rijden maakte. Campings hebben we niet gevonden dus maar op zoek naar een slaapplaats in een klein dorpje. Bij een kerk in aanbouw dachten we dit moet veilig zijn. En nadat de enige die engels sprak in het dorp erbij gekomen was mochten we blijven slapen. Hier mochten we het eerste gat in de grond weer mee maken. Een driehoekje voor de kleine plas (nummer1) en voor de keutel (nummer 2) was er een krukje en een vierkant gat. Goed mikken dus. Op de rand van het krukje zat nog een beetje poep van de Uitzichtpunt slaapplaats Bulgarije vorige. (geintje). Van Servi hup naar Bulgarije waar de weg snel veranderde in een gatenkaas. Veel politie gezien met veel snelheid controles. kregen ook een stopteken op de snelweg, want we reden te hard. Maar we deden net of we het niet zagen en reden gewoon door. Gelukkig geen rare achtervolgingen maar je hart klopt wel even iets sneller. Want politie is hier echt politie. Van die bikkels. Ook hier geen camping gevonden en zijn via allerlei bergweggetjes bij een verlaten huis gekomen waar een radiostation in was gemaakt. Niemand aanwezig dus hek open gemaakt en op een prachtig uitzichtplaats een slaapplaats gevonden. Toen het daar begon te onweren was het helemaal super. De bliksem flitsen zag je kilometers ver. Is het verstandig om naast een antennes met onweer te kamperen?? Niet echt maar wel ontzettend mooi!!


Ons buske tijdens het rijden Croatie We zijn via de bergweggetje een beetje omgereden en waren bijna door de diesel heen. Toen ook nog bleek dat de weg naar Griekenland niet meer bestond en we dus 100km terug moesten. Kwam er een beetje spanning in de tent. Gaan we dit halen? Natuurlijk werden we weer aangehouden door de grenspolitie midden in de bergen die vroegen wat we hier deden want hier kwam nooit iemand laat staan een toerist. Met wat snoep toch vrienden met ze gemaakt en hebben ons met handen en voeten uitgelegd dat er nog een weg was die korter was naar de hoofdweg. Zodat we het makkelijker zouden halen met de diesel. In de bergen daar wel veel groepen ooievaars zijn zweven. Super gezicht. Dus Griekenland ging niet door en de grens van Turkije kwam in zicht. Met al het rijden moeten onze spieren wel een beetje wennen aan het zitten. Het slapen in de bus gaat steeds beter en als er geen muggen zijn slapen we als roosjes. Dit was onze eerste reisverslag het volgende verslag zal vanaf Turkije zijn. Wat ontzettend mooi is. Bij de grens van Turkije hadden we 3033 km gereden. En de bus had geen druppel olie verbruikt, super toch??

Als einde nog een leuke spreuk: het leven in andere landen is overal vreemder maar toch overal eender.

Heel veel groetjes Frank en Martine vanuit Efes Turkije

N37.56.20 E027.16.38.1 31 mei 2006 met 34 graden en geen bewolking.

Klik hier voor meer de foto's