Iran en een klein stukje Turkije

Klik hier voor de foto's Iran

Nadat we het reisverslag van Turkije hadden verstuurd naar Michael kwamen we nog 2 hele mooie dingen tegen voor de grens van Iran. Deze willen we jullie toch nog even laten weten. Vanaf Dogbayazit zijn we langs de hele mooie vulkaan Ararat van 5137 mtr gereden. Eigenlijk hadden we hem nog wel willen beklimmen maar Frank was nog een beetje een vaatdoek dus hebben we maar niet gedaan. Toen zijn we opzoek gegaan. Na lang zoeken kwamen we namelijk bij de ark van Noach. Deze ligt op 2200 meter hoogte tegen een berghelling. Ze hebben er jaren onderzoek naar gedaan en het schijnt hem echt te zijn. Heel bijzonder dat we hier mogen staan kijken. Al hebben we geen voetsporen gevonden van de olifanten en krokodillen. Maar misschien zijn die weg gewaaid na 2400 jaar. Je zou zelf eens kunnen kijken op www.anchorstones.com oid. Wel erg interessant!!

Vandaar zijn we gereden naar de Iraanse grens waar een kilometers lange rij van vrachtauto’s stond. We zijn toen gaan spookrijden want hadden geen zin om 3 dagen te wachten voor de grens. En toen zagen we eindelijk een bordje “krater”. Er was precies op de grens van Turkije en Iran 40 jaar geleden een meteoriet de aarde in geslagen. Van 35 meter diameter en hij ging 60 meter diep de rots bodem in. Wat een klap moet dat geweest zijn. Er schijnt er in Alaska nog een grotere te zijn. Dit is dus de op één na grootste inslag geweest.
Maar omdat we daar naar toe wilden kwamen we wel weer diverse militaire controles tegen, die wilden weten wat we in zo’n grens gebied te zoeken hadden. Maar ook hier konden we met wat handen schudden en lachen voorbij. Op naar de grens. Waar we dus zigzaggend tussen de vrachtauto’s naar de kantoren zijn gereden. Hier de fout gemaakt om wat geld te wisselen. We hadden niet geïnformeerd naar de koers via internet en we kregen dus een veel te lagen koers. Foutje. De grens ging makkelijk. Wel mooi om te zien dat het hek van Turkije opengaat en dat er één wakker gefloten wordt aan de andere kant en dan het hek van Iran 1 meter verder ook open gaat. Er is hier geen stukje niemandsland. Martine snel haar hoofddoek op en daar zijn we dan, hallo Iran.

Het is hier wel gelijk groen, en veel bloemen. Daar schijnen ze ook bekend om te zijn. De parken in de steden met de mooie grasvelden en bloemen. Ze staan dan ook heel de dag water te sproeien, want bij 40 graden plus is dat wel nodig!
We hadden gelukkig de dieseltank half volgetankt en niet zoals bij Syrië bijna leeg de grens over, ondanks dat we wisten dat de diesel in Iran heel goedkoop is. We kwamen namelijk bij het eerste tankstation, die had geen diesel meer. Bij het volgende tankstation (100km verder) kregen we niks. We wisten toen nog niet waarom. Bij het 3de tankstation (240km verder) stonden hele rijen met vrachtauto’s om te tanken maar we kregen weer niks. Toen begon het toch een beetje te zweten. Hoe komen wij Iran door zonder diesel??? Bij het 4de tankstation kregen we weer niks want we hadden een papiertje nodig. Dit kon je krijgen 60 km verderop in een kantoortje krijgen maar het kantoortje was 2 dagen dicht i.v.m. weekend. O jee. Dit was gedaan om de illegale diesel transporten rond de grens van Turkije tegen te gaan. Want er gaat bijzonder veel diesel illegaal de Turkse grens over. Wij heel zielig gedaan en via de man in een restaurant kregen we een papiertje en mochten we 50 liter tanken. Maar dit was natuurlijk wel tegen een hogere prijs. Alles goed dachten wij als we maar diesel hebben. Wij getankt blijkt dat we 1,4 eurocent de liter af moesten rekenen en normaal is het 1,2 eurocent de liter!!!!!! Trek maar open die portemonnee. Dus voor minder dan een euro gaat hier de tank vol. En het is ook nog goede diesel niet aangelengd met water want het water is hier duurder dan de diesel!! De motorstart weer als een zonnetje en we rijden weer 1 op 11 i.p.v 1 op 9 wat maakt het uit met deze prijzen.

Dus gelukkig met een volle tank naar de stad Tabriz gereden. In de stad was het even schrikken. Het verkeer is hier net als in Syrië. Er is een asfaltweg en je hebt een toeter en een stoplicht. Voor de rest zijn er geen regels. Dus elke millimeter van de weg wordt gebruikt en dat we dan ook geen ongeluk hebben gehad is nog steeds een raadsel. Tussen de spiegels van de auto zit 10 centimeter en als je stil staat kun je niet voor de auto langs lopen zo dicht staan ze op elkaar. Misschien schrikt de bullbar van Leon ontzettend af waardoor we goed door het verkeer kwamen en de luchthoorn maakt weer overuren.
De bussen (ontzag voor) hebben een soort fluit toeter en hebben helemaal oog kleppen op. Dus als je die hoort ga je zeker 20 cm aan de kant. Als je niet 1 meter achter je voorganger blijft rijden komt er ergens wel een auto of een brommer tussenin gefrommeld. Qua verkeer is het dus goed opletten en dan de borden staan vaak in farsi. Niet te lezen!! Maar met de Gps en Martine als navigator gingen we de hele stad door. Wat een team!!

In het Elgoli park in Tabriz hadden we het advies gekregen om te gaan kamperen. We zaten heerlijk op het gras in een groot en bloemrijk park en gelijk kwam er al verjaadagsfeest in park Tabriz iemand praten. De mensen zijn super aardig, willen niks verkopen o.i.d. maar gewoon met je kletsen. Ze staan bijna in de rij. De één is nog niet weg of de volgende komt er al weer aan. Je krijgt ook van alles aangeboden om te eten en drinken (wat het af en toe is moet je niet vragen). Deze mensen zijn zo ontzettend gastvrij 5 keer zo erg als in Turkije. En daar zijn ze ook ontzettend trots op. Er is 1 nadeel aangezien het hier zo warm is leven de mensen ’s-avonds. En de eerste dag na een langstuk gereden waren we om 22:00 uur moe. Maar dan begint het pas. Het hele park stroomt vol. Elke dag weer. Het is een beetje het strand van Scheveningen elke meter wordt gebruikt. Er gaat een groot kleed uit en soms een tent en gezellig eten met heel de familie. Zo zaten er duizenden mensen in het park. En wij met ons busje ertussen. Van slapen kwam dus niet veel. De mensen vertrekken pas rond 1:00 uur. Er kwam nog een jongen op de fiets voorbij die ontzettend enthousiast in perfect engels begon te praten. (alle info kun je aan hem vragen Hanif_j_83@yahoo.com) We kregen alle verhalen van Iran te horen. Van politiek tot eten en van voor de revolutie en van er na. Erg interessant om dit van lokale mensen te horen en niet vanuit een boek te lezen. Hij verteld ook dat er ontzettend veel censuur is van de informatie die het land uit en in komt. Ook op internet kwamen we verschillende pagina’s tegen waren we een scherm kregen met “DENIED”. Dus ook via de weg krijg je niet alle informatie. Met meerdere mensen gesproken te hebben hoor je dat de verkiezingen totaal niet kloppen en dat er weinig mensen mogen stemmen. En dat de getallen van de verkiezingen niet kloppen. En dat de politiek totaal niet doet wat te bevolking wil. Dus erg democratische is het hier niet. Maar er wonen hier wel ontzettend veel gastvrije, vriendelijke en aardig mensen die ons een warm en veilig gevoel geven. Het is zeker niet zoals in Zuid-Amerika dat je elke 2 seconden aan de portemonnee voelt of die er nog is.

Wij waren natuurlijk in het park gewoon weer om 6uur waker en hebben lekker ontbeten met het laatste lekkere brood uit Turkije.En zijn naar de stad gegaan door het Geld wisselen gekkenhuis verkeer opzoek naar de toeristeninfo. We konden het niet vinden iemand is ons voor gereden. We konden hem bijna niet bij houden als een gek door het drukke verkeer en wij er achteraan. Blijkt dat we een oud kaartje hadden en de toeristeninfo was verhuisd. Weer heel de stad door naar de andere kant (stad van 2 miljoen inwoners) bij de toeristen info de auto op de stoep voor de deur gezet en heel veel info gekregen. Ze hielpen ons door de stad voor allerlei dingen die we nodig hadden. Zoals geld wisselen, (creditcard werkt hier dus echt niet), wegenkaart in het engels kopen en een nieuwe huishoudaccu kopen. Bij het geld wisselen krijg je alleen maar briefjes van ongeveer 1 euro. Dus je hebt een pak geld bij je waar je broek bol van staat. We kregen ook te horen dat we andere kentekenplaten moesten hebben. Daar hadden we inderdaad een apart formulier voor gekregen bij de grens (in het farsi, niets van de snappen). Bij de politie geïnformeerd en de kentekenplaten waren op. Dus maar besloten om Iran door te rijden met onze hele mooie gele Nederlandse kentekenplaten. We zien wel of het problemen gaat geven, je moet zo’n reis toch een beetje spannend houden.

Lekker een beetje door de stad gelopen en terug gereden naar het park. Onderweg vallen gelijk dingen op. Zoals een bus, achterin zitten alle vrouwen (in het zwart) en voorin alle mannen. Echt alle vrouwen zijn ook gesluierd maar niet zoals in Jordanië en Syrië dat zelfs de ogen bedekt zijn. Je ziet gewoon hun gezichten. Vrouwen kijken je ook lachend aan en proberen zelfs contact met je te maken, zo zaten we in het park en vroegen een aantal vrouwen of we bij hun kwamen zitten. Ze waren de 1ste verjaardag aan het vieren van een kind. En vonden het een eer als wij er bij kwamen zitten. En zo zaten we bij 10 vrouwen met de zwarte sluiers die ons helemaal volstopte met allerlei snoepgoed, fruit, drank en ander eten.Nina het gezicht achter het gedicht Hier zat een meisje bij Nina van een jaar of 24 die redelijk goed engels sprak. Ze klampte zich helemaal vast aan ons en vroeg hoe ons leven was. Natuurlijk waren wij ook erg geïnteresseerd hoe zij nou leefde. En dat kom je er achter hoe beperkt het leven is hier van vrouwen. Ze was al klaar met de universiteit maar mocht van haar vader niet werken. Sporten wilden ze dol graag maar ook dit zat er voor haar niet in. Tussen de regels door fluisterde ze ons in: I hate iranien man. Ze had een tijdje gechat met Canadese man en dit was dus ook einde verhaal. Trieste dingen die ons weer beseffen hoe goed de vrouwen in Nederland het hebben. Het was een schat en mooi meid en Martine werd ook steeds omhelsd. De vrouwen waren erg geïnteresseerd hoe Martine er nou uit zag zonder hoofddoek en vroegen of ze dat even stiekem af wilden doen. Natuurlijk nam deed ze dit en vond het heerlijk om een minuutje de hoofddoek af te doen. Want bij 42 graden langbroek en langemouwen is niet altijd een pretje. Dit vonden ze geweldig. Martine werd ook vaak lekker in der wangen geknepen omdat het zo’n lekker ding is. We hebben ons erg vermaakt en Nina heeft veel indruk op ons gemaakt. En wij op haar want je zag haar af en toe helemaal weg dromen. Bij het afscheid bleef ze maar zwaaien tot we haar niet meer zagen.
Van alle indrukken die we zo krijgen op een dag kun je bijna een boek van vol schrijven. Ook van dat soort dingen wordt je best moe maar is wel erg gaaf. Weer in het park “geslapen”.

En de volgende dag wilde we richting de Kaspische zee rijden. Op de snelwegen draaien mensen wel eens om als de afslag gemist hebben of voor fruit te kopen parkeren ze hun auto om de rechter rij baan. De topper was een figuur dat op de middenbaan van de snelweg (waar 110 wordt gereden) z’n band aan het verwisselen was. Daar was dus iemand vol achterin gereden. Wat er niet mooi uitzag. Snel doorgereden en we waren een beetje de weg kwijt geraakt. Er werd gewerkt aan de weg en omleidingen stonden er niet en zowel dan was het in farsi. Dus we waren de weg kwijt!! Toen begon er een lampje te branden op het dashboard. T-belt, of wel de distributie riem vervangen. Dit was in Nederland al gebeurd dus de vraag tekens vlogen ons om te oren. Auto even stil gezet. Iemand proberen te bellen in de stad om te vragen of er een Toyota garage was. Lokale telefoon deed het niet.
Binnen 10 minuten stonden er 20 man om de auto. Er stond ook een oudere man bij met een grote baard die redelijk engels sprak. Deze man was zo vriendelijk om met ons mee te rijden want hij wist wel een garage. Tijdens de rit naar de garage vertelde de man dat hij vroeger piloot was geweest in een Cobra helikopter en gevochten had in de Iran-Iraq oorlog. Zijn vliegcursus had hij gekregen in Amerika (grappig) vandaar sprak hij goed engels. Voor hem bestond Iraq niet meer. Hij had mooie verhalen. Deze man hielp ons super. Hij zei jullie zijn gast in mijn land en bent als m’n broer. We zijn wel 10 garage afgeweest. De één zei dit en de ander zei dat. Maar het merendeel zei dat het geen kwaad kon. Wij hadden op dat moment allerlei doom scenario’s in ons hoofd zitten. Natuurlijk hadden we Theo (onze technische vraagbaak in NL) ook een smsje gestuurd met de vraag, wat kan dit zijn. En net toen we besloten hadden om verder te rijden naar een garage in Tehran. Kregen we een smsje dat hij de distributie riem vervangen had en dit een normale melding was en geen probleem was. Je weet dan niet hoe blij je kan zijn met zo’n berichtje. We zijn met een gerust gevoel doorgereden en onze route aan gepast richting de Kaspische zee. Waar het maar groener en groener werd en waar we zelfs door de rijstvelden reden. En het werd gelukkig ook wat koeler 38 graden.

De Kaspische zee is een zoetwater zee met lekkere golven. We hebben hier dan ook 10 minuten van mogen genieten. Martine met lange broek, T-shirt (gewaagd), en petje het water in. Het was net een wet T-shirt show. En was nog een andere vrouw aan het zwemmen met hoofddoek op en elke keer als er een golf kwam vloog haar hoofddoek door de golf af. Gelijk werd er gevloten door een man op het strand die alles in de gaten hield. Hij zei dat ze haar hoofddoek op moest doen. Dan had ze hem zeker 1 seconden op en kwam de volgende golf. En fluiten maar weer!! Erg lach wekkend. Het was wel al speciaal dat mannen en vrouwen samen aan het zwemmen waren. Als een man vanuit de zee op het strand kwam werd er wel gevraagd of hij gelijk een T-shirt aan wilde doen.
Door dit alles zijn we maar even in het water geweest. Want er waren op het strand al diverse discussies over ons, door politie en militairen met lokalen dat we er maar uitgegaan zijn. Ook de lokale vonden het allemaal een beetje te gek voor woorden. Dat gefluit enzo maar ja zo zijn de regels.
Tijdens het rijden in de bergen hebben ze ons nog een keer willen aanhouden. Waarschijnlijk voor onze kentekenplaten. Maar zoals altijd deden we dat onze neus bloeide en zijn door gereden. Geen rare achtervolgingen gelukkig. 2 dagen later stond er wel opeens een agent midden op de weg. En konden niet anders dan stoppen. Met veel lachen en kletsen in het Nederlands (wij verstonden hem niet en hij ons niet) mochten we weer door rijden. Wel spannend want de politie schijnt hier echt politie te zijn.

Door de bergen zijn we in een heel mooi plaatje Mazule terecht gekomen. Daar hebben ze de huizen tegen de berg aangebouwd. En de één zijn dak is de straat van het huis dat erboven is gebouwd. Hier kwamen alle lokale toeristen ook om het dorpje te bekijken en de verkoeling. Vooral mensen uit Tehran liepen hier dit zag je aan de moderne kleding van de vrouwen. Er waren ook twee lokale mannen die ruzie hadden. Het hele dorp liep uit en de mannen werden vechtend op getild en in een huis en de ander in een restaurant gezet. Hier kwamen ze op adem met een bakje thee.
Verschillende mensen uit het dorp en landelijke toeristen kwamen bij ons langs om zich te verontschuldigen wat er gebeurd was, omdat dit niet normaal was in Iran. En dat we zeker niet bang hoefden te zijn. Er zijn wel 6 mensen aan onze tafel langs geweest. En wij zijn weer rustig aan onze kabab verder gegaan. In dit dorpje hebben we heerlijk nog een stuk gelopen en lekker geslapen in de bus.
We zijn langs de Kaspische zee gereden (duiken niet mogelijk, ook vies water) en via een hele mooie bergweg naar Tehran gereden. Later hoorde we dat deze weg de gevaarlijkste weg is van Iran. Omdat de mensen hier rijden als dwazen. En dat klopt!!! We hebben dingen gezien daar kun je in 1 dag, 20 opnames voor blik op de weg, gevaar op de weg, dwaas achter het stuur en ook nog 5 afleveringen van snij dat rij opnemen.
Gewoon inhalen mocht niet dus doen we het maar twee dik, o ja er komt ook net een vrachtauto ons tegemoet. Je hart staat soms even stil. We probeerden om Tehran heen te rijden. Maar door de wegwerkzaamheden was dit een beetje moeilijk. We zijn dus een uur aan het crossen geweest door Tehran. Hopen dat we deze rijstijl in Nederland weer af gaan leren!
Jameh moskee mozaiek Door aan veel mensen te vragen bij stoplichten onderweg belanden we op de goede snelweg. Een prima weg naar Kashan. We hebben over 400km zo wel 12 uur gedaan. Onder Tehran gaan de temperaturen omhoog en kom je gelijk in het dessert. We hoorden als we nog zuidelijker gingen naar de Persian golf dat de temperaturen boven de 50 graden uit komen. Dit doen we dus maar niet. Want er zit nu al veel zweet tussen de bilspleet!!
Onderweg naar Esfahan hebben we in Kashan nog even lekker uitgerust in een hotelletje, de bazaar doorgestruind en in de parken gegeten. Ze zeggen dat de 3 wijze uit het oosten van het bijbel verhaal hier vandaan komen. Ook wel weer grappig. En door naar Esfahan
Esfahan is echt een hele mooie stad. Met grote blauwe mozaïek moskeeën, grote bazaars en paleizen met prachtige parken eromheen. Daar hebben we ook een paar dagen lekker genoten van de pracht en praal. Heerlijk thee gedronken onder de oude bruggen. En ook hier loop je ‘s-Avonds over straat met een veilig gevoel. Hier met een Nederlander zitten kletsen die voor 5 weken vakantie even op en neer rijdt met de auto naar Iran om vrienden te bezoeken. Wij vonden dat best een eind. Het schijnt 9 dagen constant rijden te zijn.

In ons hotel kwamen er nog 50 Irakezen logeren. Dit was wel grappig om te zien. Deze mensen hebben kort geleden nog flink oorlog met elkaar gevoerd, en nu gaan ze al bij elkaar op vakantie. Al verstaan ze elkaar niet en het is dan grappig om te horen dat zij dan engels met elkaar praten. Deze mensen waren blij even uit Bagdad te zijn. Het was en is nog steeds verschrikkelijk daar.
We zijn onze weg weer vervolgd door de dessert naar Persepolis. Onderweg nog even afgeslagen naar een dorpje hoog in de bergen. Waar het lekker koel is en waar de huizen nog allemaal van klei met hooi gemaakt worden. Hier kwamen we weer een familie tegen die ons uitnodigde voor het eten. In een park met de voetjes in een snelstromende kanaal hebben we daar lekker zitten kletsen en thee gedronken. 2 uur later ging de BBQ aan en werd er voor heel de familie (15 mensen) eten klaar gemaakt. We hebben daar heerlijk zitten eten en de yoghurt en geiten achtige pap met vel even laten staan. Op een gegeven moment gingen bij alle vrouwen de hoofddoeken af. Ze hadden het zo naar hun zin dat de hoofddoeken af mochten.
Afscheid genomen met vele handen geven en kussen en verder door de dessert naar het zuiden. Er zijn enorme zand wervelwinden onderweg die het zand heel hoog de lucht mee in nemen mooi om te zien maar je moet je stuur echt goed vast houden.
Tijdens het rijden gaan voor de zekerheid tanken als de tank half leeg is (omdat er soms geen diesel meer is in de tankstations) en dat is altijd weer een belevenis. Alleen de vrachtwagens en grote bussen hier rijden op diesel. En die tanken dan zo’n 1000 liter. Uit de slang komt dan ook een puist diesel gevlogen dat de eerste liters sowieso op de grond liggen. En als de tank dan vol zit en je bent niet op tijd vliegen er weer wat liters uit. Maar voor die € 0,12 de liter hoef je je daar geen zorgen over te maken.
Voor het tankstation staan altijd lange rijen met vrachtauto’s. Er zijn ook niet zo heel veel stations. De rij vrachtwagens voorbij rijden is ook wel weer spannend. Er staan er zo’n 20 te wachten en als die allemaal 1000 liter tanken is of de diesel op of je wacht een paar uurtjes. We gokken het er dus maar op dat we met onze 40 litertjes voor mogen en tot nu toe is dat gelukkig geen probleem.
Zoek de vierde persoon Meestal zeggen ze je moet benzine tanken. Maar als je dan zegt dat je op diesel rijdt vallen de bekken open. Ook rijden er veel auto’s van Iraanse makelaardij op de weg. De Pekan!! In 1 kleur te verkrijgen, wit, uitvoering sedan of pick-up. Maar ook de Renault 4, de Peugout en de lelijke eend is tot onze grote verbazing hier te vinden. Wat ook erg fijn is dat hier geen vliegen of andere kleine beestjes te vinden zijn. Dus de autoraam blijft mooi schoon. Maar dat zijn allemaal bijzaak dingetjes. Ook nog wel een leuk dingetjes is het volgende. We snappen trouwens niet dat Frank nog geen knal heeft gekregen. Wat is namelijk het geval. Je duim om steken (een gebaar van alles ok) is in Iran zoiets van je middelvinger opsteken. Aangezien Frank bij van alles de duim laat zien hadden we wel problemen verwacht. We hadden het wel eens ergens gelezen maar een beetje vergeten. Toch vreemd als je later denkt dat je naar verschillende politie agenten je middelvinger hebt opgestoken. Het is even afleren dus we zwaaien nu maar gewoon vriendelijk. We hebben ook nog een tijdje gezocht naar een internet café. Wat blijkt nou dat heet hier geen internet maar koffee net. En wij maar denken dat het een koffie tent was. Ook “leuk” om te zien zijn de aanrijdingen, in NL zou iemand scheldend en proestend uitstappen. Hier stappen ze uit kijken of er veel schade is en stappen weer in en rijden aan. Er is echt geen woord gewisseld.
Maar ja even verder met de reis. We waren gebleven bij Persepolis. Hier kwamen we ’s-avonds aan en we hadden nog maar 1 uurtje om alles te bezoeken. Maar om 20:00uur zou er een mooie lichtshow zijn in het farsi. En moesten om 19:30 tickets komen kopen. Wij dus een slaapplaats gaan zoeken en om 19:30 terug bij de ticket office. Waren alle kaartjes op!!! De lokale zagen dat we toeristen waren (hoe zouden ze dat zien?) en deden super hun best om voor ons nog kaarten te krijgen, ondanks dat er zeker nog 20 mensen voor ons in de rij stonden.
Naar veel touwgetrek door de lokale moesten we met iemand mee lopen en kregen we ineens 2 kaartjes in ons hand gedrukt. Twee jongens die goed engels praten liepen met ons mee en hebben heel de lichtshow vertaald voor ons. Dat is toch geweldig aardig! Het was echt super om te zien. We werden daarna gelijk uitgenodigd om bij hun thuis te komen eten. Maar hebben dit maar een keer afgeslagen.

De volgende dag zijn we Persepolis bij daglicht gaan bekijken. Echt ontzettend mooi. En hier heb je ook van die tombes uitgehakt in de rotsen zoals in Petra Jordanië. Het is indrukwekkend om te zien. Daar ook nog twee Nederlanders tegengekomen die in Vietnam wonen. Misschien zien we elkaar daar weer. Vanaf Persepolis zijn we via de dessert waar alleen van die dorre struiken liggen en voor de rest heel veel zand naar Yazd gereden. De dessert is wel weer erg gaaf om te zien. Zoveel niks en dan opeens een grote olieleiding erdoor heen. Hele lange rechte wegen met zand en een struikje. In Yazd hebben we lekker gerelaxt in het Silk road Hotel. Zoals Caroline af en toe zegt je zelf regelmatig kietelen, en dat doen we nu dus. En het is ook een prachtig stadje met weer veel blauwe mozaïek. We hebben daar de minaret van de grote moskee beklommen in de avond. Echt een super uitzicht. Maar als je dan bedenkt hoe ze hier bouwen, metselen met een hoop stront en wat klei, dan denk je waar sta ik op!!! Gelukkig staat de minaret nu ook nog overeind.
Bam was onze volgende bestemming. We wisten niet wat we moesten verwachten. Maar we hoorde van andere reizigers dat de mensen juist vragen om er wel naartoe te gaan. Al is het nog een puinhoop, de mensen moeten weer verder. En ons toeristen brengen weer geld binnen om weer op te bouwen. Toch schrik je hoeveel er nu nog, december 2003 was de aardbeving, in puin ligt. De enige plek waar je kan slapen is het guesthouse van Akbar. Hij heeft een douche boven de wc en wat kamertjes weer opgebouwd. Van hem horen we de afschuwelijke gebeurtenissen van die nacht. In 2 seconde een dorp in puin en 37000 doden. Hoe is het mogelijk dat moeder aarde zoiets kan doen. Iedereen heeft dus veel familie verloren die er nu nog is. En mensen zijn erg emotioneel als ze je proberen iets te vertellen over de gebeurtenissen die morgen. Er wordt wel ontzettend veel gebouwd. Overal zie je zakken cement, staal, betonijzer en stenen liggen. Zelfs het oude kasteel van Bam wordt door UNESCO opgebouwd. En dat is goed te zien. Ze zijn ook echt blij om de toeristen weer te zien. Gelukkig zijn alle palmbomen blijven staan waar de beroemde dadels aan groeien. En het moet er echt prachtig zijn geweest.

Erika en Robin op de fiets door de dessert

Door de dessert zijn we naar Zahedan gereden. Dit keer hadden we 49 graden en geen wind. En dat is echt warm!! En wat komen we tegen, 2 fietsers uit Schotland. Ongelooflijk hoe ze deze afstanden overbruggen in de dessert. Want wij hadden de komende 300 km niets tegen gekomen alleen wilde kamelen. We hebben de fietsers bevoorraad met vers koud water en wat te eten. Gelukkig doen de vrachtwagens dit ook die voorbij rijden. Petje af voor de fietsers. We hebben later nog een leuke tijd gehad met dit stel.

Zahidan is de laatste en ook beruchte stad van Iran voor je de grens over gaat. Er leven veel Afghaanse vluchtelingen. Maar ook de smokkelaars van brandstof en opium leven hier. We hebben vele rijen gepasseerd bij de pompstations en heel wat illegale jerrycans verstopt zien worden. Er wordt ook sterk afgeraden om in deze stad te verblijven. Maar wij hebben weer eens iemand ontmoet die ons uitnodigde. Een Duitse vrouw werkt hier voor de stichting Accion contra el Hambre. Met haar hebben we de Afghaanse vluchtelingenkampen kunnen bezoeken.
verjaadagsfeest in park Tabriz Er is daar geen water, riool of elektriciteit. En de stichting zorgt voor watervoorzieningen (zoutwater) en vuilnisverzamelplaatsen. Ook geven ze de mensen les in hoe om te gaan met ziektes, hygiëne en geboortebeperking. Echt goed werk. En voor ons was het een hele andere wereld waar we in kwamen. Wat een armoede hebben deze mensen en wat een vuiligheid. De vrouwen zijn prachtig gekleed met zelfgemaakte jurken van hun stammen. De mannen lopen in witte kleden met lange baarden. In sommige gedeeltes konden we niet komen in verband met de opiumbaronnen. En daar wilde we ook helemaal niet zijn na alle verhalen gehoord te hebben. Samen met een bodyguard en de ontwikkelingswerkers mochten we verder overal lopen. Zo kwamen we op de kamelenmarkt uit. Echt super om te zien. Er werden net 3 kleine kamelen vastgebonden en in een pick-up auto geladen voor een trouwerij. Laten wij nou ’s-Avonds uitgenodigd zijn bij een traditionele bruiloft!! Ook dit was weer een hele ervaring. De mannen en vrouwen apart. Onder de chadors zijn de vrouwen mooi gekleed en veel make-up op. Er wordt gedanst en gepraat. Bij de mannen ging het iets anders aan toe. Er werd gegeten (kameel) tv gekeken en dat was het. Nadat de mannen gegeten hadden mochten de vrouwen ook een stukje kameel eten. Maar de mannen hadden het niet meer zo naar hun zin en begonnen te vechten. Gelukkig was Frank samen met de bodyguard van de stichting. Hij werd een huis ingedrukt zodat hij veilig was. Nadat de stenen gooiende mannen met messen en stokken door de politie werden verderven rende ze naar de auto. Martine en de vrouwen zaten gezellig te eten en hebben er niks van gemerkt. Maar ook hier werkt de mobiele telefoon. De vrouwen werden gebeld en moesten naar buiten komen. Snel moesten we de auto’s in en weg waren we. Dan lig je ’s-Avonds wel even in je bed te denken, waar zijn we nu weer beland. Vrouw berng water naar huis Vrouw berng water naar huis Tussen alle ontwikkelingswerkers is een leuk contact. Zo heeft Martine gezwommen met de vrouwen van de fransen artsen zonder grenzen en we hebben geluncht bij de werkers van UN en Unicef. Ze vinden het allemaal erg leuk om met ons te praten en wij willen natuurlijk al hun verhalen horen. Ook mochten we mee het veld in om te kijken hoe er les gegeven wordt aan de vluchtelingen. Vooral de kinderklas was prachtig om te zien hoe ze leren wat gezond eten is en hoe ze hun handen moeten wassen voor het eten. Toen we bij de vrouwen waren en de geboortebeperking kwam aanbod moest Frank “het zaaltje” verlaten. Voor Martine natuurlijk super interessant om dit mee te mogen maken. Frank zat ondertussen buiten met 20 kinderen om hem heen te spelen. Maar nu is het echt tijd om Iran te verlaten. Onze bus heeft de 15000 km gepasseerd. We zullen er nog vaak aan terug denken. Hoe schoon het is, hoe veilig het voelt, (behalve dan de laatste stad) hoe goedkoop de diesel was, hoe vriendelijk de mensen zijn en hoe variërend het landschap was. Al was het laatste stukje dessert erg warm (49 graden) en wel heel veel zand en niks. De gehele auto wordt wel warm zo en zelfs dingen zoals shampoo wordt zeker 40 graden en lipenbalsem smelt. We kwamen in de dessert nog een stel tegen uit schotland die de hele reis op de fiets aan het doen zijn, en zeker al 1000km dessert hebben gezien. En drinken ongeveer 2 liter water per uur met ors erin.

Dat gaat ons een beetje te ver. Wij zijn met de bus (na lang wachten) met “gewapende” begeleiders op de motor naar de grens gegaan. Ze reden dan weer 30km/uur en dan weer 90 km/uur. Erg lastig rijden en we zijn er maar voorbij gegaan en hebben ze niet meer gezien. Bij de grens hebben we geen problemen gehad dat we zonder kentekenplaten door Iran hebben gereden. Aan de Pakistaanse kant van de grens hadden we net pech want ze hadden siësta voor 2 uur, en je rijdt hier ook door een tijd grens van 1,5 uur. Maar dat vertellen we in de volgende reisverslag allemaal wel Voor ons ligt weer een nieuw land in onze reis, Pakistan wat ook weer een heel avontuur gaat worden. Wat er allemaal gaat gebeuren, we weten het ook nog niet maar jullie lezen het wel in het volgende reisverslag.

Dit keer geen spreuk als einde maar een gedicht van Martine.

Nina.

Een meisje van 24 met een stralende lach
Haar donkere ogen vonkelde toen ze ons zag
Op haar beste engels begon ze ons te vragen
Over hoe ons leven is en hoe wij de dingen zagen
Ook wij vroegen hoe haar leven is
En al gauw hoor je al haar gemis
Geen vrijheid om te doen wat zij wil
En het werd tussen de vragen soms heel stil
Zij droomde over hoe ons leven zou zijn
Een baan hebben, sporten, man en vrouw op 1 lijn
In dit land heeft een vrouw geen recht op een baan
Zij moet thuis zijn voor de kinderen en voor de man klaar staan
Haar vader bepaalde met wie zij gaat trouwen
Zij heeft geen eigen toekomst om op te bouwen
Maar vandaag stond zij even aan onze zij
Even in een droomwereld kijken maakte haar blij
Ze verliet ons weer met een stralende lach
En bleef zwaaien tot ze ons niet meer zag
Zij zit in ons hart en we beseffen ons weer
Blij Nederlander te zijn, keer op keer.

 


Klik hier voor de foto's van Iran