Laos.

Klik hier voor meer foto's

Ingang Laos Weer een nieuw land waar we alleen maar mooie en geweldige dingen over gehoord hebben. Dus we hebben er super veel zin in.
Bij de grens ging het papierwerk wonder boven wonder erg snel. Over de grote rivier de Mekong heen gereden en hier zijn we dan, in het vroegere Indochina. Gelijk was het een stuk anders als in Thailand. Heerlijk rustig. We zijn naar de leuke stad Pakse gereden en hebben weer een tijdje gezocht naar een autoverzekering. Helaas niet gevonden. Dus maar besloten om Laos zonder verzekering door te rijden. Verzekering en rijbewijs is hier toch al een vreemd iets en de mensen hier zullen het waarschijnlijk helemaal niet hebben. Ook hebben we in deze stad geld gewisseld. Je voelt je eigen gelijk miljonair want voor € 100,= krijg je 1.200.000 kip. Dus weer een hele dikke portomonee, wel weer leuk zo’n pak geld.

Samen op de foto We zijn het platteland opgereden en zijn opzoek gegaan naar de watervallen waar het land zo bekend om is. De eerste waterval die we tegen kwamen was meer dan 100 meter hoog. Martine aan het genieten Helaas konden we hier niet onder badderen, moet je na gaan als je eronder staat en er komt dan een steentje mee omlaag. De volgende waterval was een stuk verder weg en je moest over een zand, modder en klei pad tussen de koffiebonen door. Daardoor kwam er bijna niemand. We zijn er maar naar toe gelopen. Erg mooi tussen de koffiebonenbomen (mooi woord voor scrabble) door waar ze druk aan het plukken waren. Bij de waterval aangekomen was dit een echt top lokatie. Zo ontzettend rustig en mooi. Het was een prima plek om te zwemmen/wassen. Dus toch maar besloten om ons 4X4 buske op dit pad te testen. En zo stonden we weer heerlijk in de natuur naast de waterval. Lekker kampvuurtje gemaakt en ’s- nachts genoten van een geweldige sterren hemel. Wat hebben we het toch rot. De volgende dag doorstond ons buske met de terug reis de terrein proef ook met vlag en wimpel en hebben besloten dit maar vaker te gaan doen. Dit is een land waar vrij camperen super makkelijk is. Niemand stoort zich aan je. Maar je moet wel eigen vervoer hebben.

Langzaam zijn we naar het zuiden gereden langs de machtig gave Mekong en door heel veel koffie plantages. De koffiebonen liggen dan ook vaak te drogen langs de kant van de weg bij de huizen. Je komt hier ook weer veel huizen tegen zonder stromend water, electrische tijd en riool is er al helemaal niet. Zouden wij hier als westerlingen ooit kunnen wonen?? Onderweg zien we ook weer veel waterbuffels en dat blijven hier toch wel de mooiste beesten die er zijn. Je ziet ze af en toe echt lol hebben en achter elkaar aan rennen met hun grote logge lijven door het veld. Of lekker in het waterrollen of een stukje onderwater zwemmen, geweldig!! Ze lopen ook overal los zonder begeleider, geweldig dat het kan. De waterbuffels worden ook heel veel gebruikt om mee te helpen op het land. Als het omgeploegt moet worden of iets dergelijks. En als je dan de boer en z’n waterbuffel ziet werken is dat super. Met een paar geluiden weet de boer de buffel alle kanten op te sturen. Schitterend wat een team.
Wat we aten weten we niet. Wat hier natuurlijk ook los loopt zijn de varkens, geiten, koeien, honden, kippen en eenden. En natuurlijk ook op de weg en dan is het goed opletten want ze komen uit de struiken zo de weg op. Dit houdt het weer leuk en spannend op de wegen en zandpaden. Wat hier ook top is is het bier!! Bierlao. Volgens de specialisten van Carlsberg bier, kon dit bier niet verbeterd worden toen ze de fabriek overnamen. We moeten zeggen het smaakt ons super. Het bierbuikje groeit dan ook aardig (103 kilo). Want bij elke maaltijd zat er wel een pilsje of 2-3 bij. Zelf koken doen we hier eigenlijk weinig. Het eten is super en voor 3 euries krijg je 2 maaltijden met drank erbij. Dan ga je zelf toch niet koken en afwassen. Zo krijg je bij de maaltijden ook weer dingen te eten die je soms niet wilt weten wat het is, maar meestal smaakt het super. Op de lokale markten zie je weer verschillend fruit liggen die we nog nooit gezien hebben. Dus proberen maar. Soms trekt je gezicht alle kanten op van de smaak, maar vaak is het heerlijk. Al met al hebben we hier weer genoeg vitaminen op voor de komende 10 jaar.

Samen op de foto In het zuiden van Laos wilde we naar een eiland. Maar naar een eiland moet je met de boot. En ons buske gaat natuurlijk mee. Dit was helemaal spannend. Als je het bootje zag waar we op moesten vraag je je af of die wel in de sterke stroming van de Mekong blijft drijven. En daar moet ons buske dan op. De boot vaart zo hard mogelijk de zandkant op en het omhoog geschoven zand is dan de oprij plank. Eigenlijk was dit door het losse zand alleen voor 4X4 jeeps. De berg af met een beetje snelheid de boot op ging redelijk, maar aan de andere kant moesten we omhoog door het losse zand. Zal dit gaan lukken?? De boot bestaat uit 3 bootjes die met planken en wat touw aan elkaar vast zitten. Martine zweten aan alle kanten en zag het niet zo zitten. Al met al hebben we de overkant veilig bereikt. Wonder boven wonder zijn we aan de andere kant ook goed door het mulle zand omhoog gekomen. Ze hadden voor de eerste meter voor ons wat planken neer gelegd zodat we een beetje vaart konden maken. 2 dagen later moesten we ook weer terug met deze boot, wat best goed ging. Hier denken we zeker aan als we de volgende keer een pontje de Maas opgaan.
Mooi in gebed Verder in het zuiden zijn we bij Champasak nog naar oude tempels gegaan. Ze hadden veel weg van de beroemde Angkor Wat tempels die een paar honderd kilometer verder op staan. We hebben hier erg gelachen met een groep monniken. Ze spraken goed engels en hebben ons veel uitgelegd. Ze vonden het super als we ze op de foto zetten en als ze dat dan terug konden zien. Bijna helemaal in het zuiden van Laos heb je het gebied van de vierduizend eilanden. Een stuk er boven hebben we een bootje geregeld en die heeft ons er in een paar uurtjes tijd naar de eilanden toe gevaren. (helaas zonder buske).
Het blijft altijd schitterend om te zien hoe de mensen op en langs het water leven. Met lange bootjes, eigenlijk uit geholde boomstammen, dat je je afvraagt hoe kan het drijven en waarom slaan die mensen niet om. Zelfs vlak boven een hele grote waterval, varen ze rustig rond om een beetje te vissen. In het zuiden waar merendeel van de eilanden helemaal geen electrische tijd hebben en alle verlichting via tl lampen gaat op auto accu’s, hebben we heerlijk rond gefiets. De Franse hebben hier tientallen jaren geleden ook gezeten en diverse bruggen gemaakt zodat we van eiland naar eiland konden fietsen. Heerlijk, we blijven toch hollanders die graag fietsen en zo kom je nog eens ergens. Ons buske kon niet mee om dat er hier geen wegen zijn alleen maar smalle paden. Maar dat is wel weer lekker om te fietsen. Je hebt hier ook geweldig grote watervallen. Met een super geweld komt hier de Mekong rivier omlaag.
Mooi in gebed We zijn later met ons buske nog zuidelijker gegaan tot de Cambodjaanse grens. Hier waren ook nog een paar grote watervallen en hebben weer heerlijk zitten genieten van het water geweld. Nu snappen we waarom mensen zeggen dit is een land van de watervallen. Ook wilde we heel graag de speciale zoetwater dolfijnen zien. We hebben ons suf getuurd over het water maar helaas niets gezien. We hopen dat we het later in Cambodia het nog eens mogen gaan proberen, en meer geluk hebben. Want dit is één van de weinige plaatsen in de wereld dat deze beesten nog te zien zijn.
Maar even wat anders. In Laos kwamen we over de grens en bleek dat we weer rechts moesten rijden. Dit was na 5 maanden links gereden te hebben best weer even wennen. Waar we wel erg van schrokken was het oorlogs verhaal. Iedereen weet de oorlogs verhalen van Vietnam maar niemand kent eigenlijk de verhalen van Laos. Er zijn meer bommen gegooid op dit land, dan in heel de tweede wereldoorlog op Europa. En ondanks het accoord van Geneve waar afgesproken was dat er geen militairen in het land zouden komen, zijn hier duizenden Amerikanen in burger kleren, aan het schieten geweest. Als je dan de mensen hier ziet wonen zo vredig en rustig, snap je daar helemaal niks van. Die hebben echt niet geweten wat er gebeurden. Waar zijn jullie geweest ?? Gelukkig zijn de mensen door gegaan met hun leven en denken er niet veel meer aan. En zo kunnen we genieten van het mooie land en zijn eerlijke bewoners. Want het land en zijn natuur zijn wonderschoon en de temperatuur geweldig. Constant tussen de 15 en 25 graden wat voor ons heerlijk is. De mensen hier vonden het maar koud. Ze zaten vaak met 20 graden met een jas aan en snapte er niks van dat wij nog in ons t-shirt zaten. De lokale mensen maar ook andere reizigers vinden het leuk om even te kijken in ons buske. En om te zien wat er allemaal in zit. En als we dan ook nog de wc laten zien slaan helemaal de stoppen door. Ook bekijken ze vaak de stickers achter op de bus van elk land waar we doorheen gereden zijn. Ze vinden het geweldig en iedereen wordt er bij gehaald om het te laten zien. Daar zijn we natuurlijk ook best een beetje veel trots op. Dat we hier in Laos staan en er helemaal naar toe gereden zijn met ons buske.

In het zuiden zijn we tot de grens van Cambodja gereden en vandaar weer omhoog gereden omdat we in noord Laos richting Vietnam proberen te gaan en vandaar naar Cambodja. Even alles proberen In het midden van het land hebben we weer een aantal onverharde wegen aangedaan om naar dorpjes te rijden waar nooit een toerist komt. Merendeel van de mensen zwaait met veel plezier naar ons maar sommige rennen ook hard weg. (we horen nu al mensen zeggen, dat kan ik me voorstellen. En bedankt!) Ook zie je weer waterputten waar mensen hun water uit halen met lange touwen en emmers. Je bent hier echt heel wat jaren terug in de tijd De onverharde wegen zijn super om overheen te rijden. Als je achter je kijkt zie je één grote rode stofwolk achter je aan. En heel de binnenkant van ons buske zit dus ook onder het stof. Frank kan hier helemaal van genieten. Een klein beetje Parijs – Dakar!! Je komt dankzij de onverharde wegen in hele mooie dorpjes terecht, die meestal aan een rivier liggen. Daar zetten we dan ons buske neer en slapen heerlijk in zo’n dorp. De volgende morgen lopen de kippen en varkens al weer om 6 uur rond ons buske te scharrelen, heerlijk. We hebben in zo’n dorp ook iemand zo gek gekregen om ons een paar uur in een holle boomstam over de rivier heen te varen. Op en top genieten.
Na 1,5 uur varen heeft hij ons af gezet want er was een te grote waterval waar de boomboot niet tegenop kon. Hier hebben we weer heerlijk gewandeld door de wilde natuur. Paden waren er niet dus hebben we maar geklouterd langs de rotsen van de rivier. Je ziet hier ontzettend veel vlinders. Dat was niet alleen hier maar in heel Laos. Echt mooi.
Martine probeert het dagboek te schrijven Na een uurtje klouteren waren we weer terug bij de boot en gelukkig lag hij er nog en heeft hij ons terug gevaren naar het dorp. De huizen staan allemaal op palen, en de mensen leven het meeste onder de huizen. Lekker koel maar ook makkelijk als er weer eens een overstroming is. In deze dorpen zijn alle kinderen met elkaar aan het spelen en er gebeuren dingen die in Nederland echt niet kunnen. Kinderen van 2 tot 6 jaar oud, die in allerlei dikke maar ook hele dunne bomen klimmen, van grote hoogtes in het zand springen, elkaar aan de benen omlaag het water in trekken. Het kan allemaal. En niks of niemand huilt. De oudere kinderen spellen Katawa. Een spel waar je een volleybal net hebt en een bamboo bal, deze mag je alleen met je voeten bespelen. Zo wordt je wel super lenig want ze trappen zo makkelijk ver boven hun hoofd geweldig.
Balonnen show In de dorpen geven we aan de kinderen soms ook ballonnen weg. Als je dan die koppies ziet als ze de ballon zien, helemaal stil en vol verwachting. Als ze de ballon eenmaal hebben, springen ze in gat in de lucht en rennen weg. Gelijk aan iedereen laten zien. Met als gevolg dat vanuit alle hoeken en gaten kinderen aankomen rennen. Heerlijk om ze met iets kleins zo blij te kunnen maken. Waar we wel van hebben staan te kijken is, mensen met een accu voor de verlichting in huis, de tl lamp. Hebben af en toe naast het bamboe huisje een hele grote schotel staan. Zo kunnen ze toch “Bold and the beautiful” zien. maximaal een uurtje of 2 want dan is de accu leeg. Wat een contrast. Ook zie je hier op sommige plekken gsm masten staan. Zo denk je dat je in een dorpje staat dat 50 jaar terug leeft, gaat er opeens ergens een gsm over. Ongelovelijk. Alleen al de vraag hoe laden ze het op. Je kunt eigenlijk uren blijven vertellen wat je allemaal ziet, en het is af en toe bijna te veel voor ons hersenpannetje om alles nog op te kunnen slaan, als je zo 7 maanden aan het reizen bent door dit soort indrukwekkende landen.
In de steden (10.000 inwoners) zie je weer overal brommertjes rijden. In Nederland mogen er maximaal 2 mensen op maar hier kunnen er makkelijk 4 of 5 op vervoerd worden. Auto’s zie je heel weinig want alles gebeurd op de brommer. Ze laden er echt van alles op. Kasten gaan erop, 3 of 4 varkens, glasplaten, een totaal 2 persoons bed, echt top om te zien. In zo’n stad hebben we heerlijk bij de machtige Mekong rivier kerst gevierd. ’s-avonds een lekker kampvuurtje gemaakt bij een guest-house en met 6 andere reizigers een beetje kerstgevierd.

De lokale bloem Wij hebben alle kerstkaarten die we gekregen hadden open gemaakt en zo hadden we toch een beetje kerstgevoel. (bedankt voor de hele leuke kaarten!!) Bijna alles is hier boedist dus kerstbomen, versieringen en lichtjes zie je helemaal niet en ook geen driving home for christmas op de radio. Dus het kerstgevoel is moeilijk te krijgen. De tweede kerstdag stonden we weer ergens midden in de natuur en hadden onderweg geen eten kunnen vinden. (vergeten) Vandaar dat we aan de gedroogde noodpakketten van onze militairen vrienden zaten. Dat is weer eens wat anders als de overblijfselen van de kalkoen van 1ste kerstdag. Hier zullen we volgend jaar zeker aan terug denken. Al is zo’n noodpakket zeer goed te eten. Vooral met een Laos-biertje die we standaard koud in de koelkast hebben liggen.
In deze regio zijn we ook met 2 gidsen wat grotten gaan verkennen. De gidsen waren meer kinderen die in de grotten altijd gespeeld hadden dus wisten waar ze waren. (dachten ze) we hebben erg gelachen er veel gezocht en door onbegaan bare modder/blubber en prikkeltakken gelopen en gekropen. We zijn eerst een uurtje met een brommertje over de Ho chi Min trail gereden om bij de grotten in de buurt te komen. Dit is de trail waarin de oorlog heel veel wapentuig en dergelijke op vervoert is. Best appart om daar op te rijden. Na een uurtje klimmen en kwamen we bij de grotten en bleek dat je erin kon zwemmen. Het hat echt super helder water. Dus wij erin. De gids was er nog nooit in geweest dus vondt het eigenlijk ook wel spannend. Zaklantaarns mee en diep de grotten in gezwommen. Echt super. Natuurlijk alle stalag mieten en stalag tieten maar vooral de rust en het spannende dat er eigenlijk nooit iemand komt en wat er gaat gebeuren. En hopen dat de zaklantaarns blijven werken en je ze niet per ongeluk laat vallen in het diepe water. Later zijn we nog een grot in gegaan en daar lag een bootje bij. Het bootje bleek tijdens het varen door de grot erg te lekken. Maar met wat water scheppen met onze slippers hoefde we niet te zwemmen. Je moet toch iets om het spannend te houden.
Ook was er verderop een hele mooie budha cave met honderden budha’s erin. Deze grot was makkelijker toegankelijk en werd meer bezocht. Best indrukwekkend. We hebben later in het land zelf ook nog wat cave research gedaan en zijn wat grotten gaan verkennen. Soms moet je echt kruipen en kom je opeens in een hele grote ondergrondse hal. De rotsen hier lijken we één grote gate kaas. Erg gaaf. Verder door het land heen kwamen we veel lokale tegen die jus de boulles (of hoe schrijf je dat) aan het spelen waren. Nog wat overblijfselen van de tijd dat de Fransen hier waren. Ook werd op sommige plekken nog Frans gesproken en moesten we diep gaan nadenken hoe dat ook alweer moest. Maar merendeel is het natuurlijk gewoon de lokale taal. Deze taal heeft 28 vocals. Dus 1 woord kun je met 28 verschillende tonen uitspreken en heeft dus ook 28 verschillenden betekenissen. In het nederlands kennen we dit niet echt maar hebben woorden wel meerdere betekenissen. Dus we zijn snel opgehouden met woorden leren want er kwam echt niks van terecht. Watermeloen en cocosnoot zijn het zelfde woord maar qua stem geluid zitten zo dicht bij elkaar. Maar je snapt het al natuurlijk kregen we net het andere dan wat we wilde. Best geinig. Maar we zijn maar weer op het zelf aanwijzen over gegaan.
Martine aan het genieten Ook wel een leuk ding van het land is alles doen ze hier met de machette . dit is een groot kapmes. De kinderen vanaf 10 jaar lopen er mee opschool rond (wat zeuren ze nou in Nederland) zo’n kapmes is zeker 40 cm groot en ze kunnen er erg nauwkeurig mee werken. Martine schrok een beetje van de grote en zag het niet zo zitten om hier mee in de keuken te moeten werken. De lokale nemen de cocosnoot in de hand en ze slaan hem met het kapmes precies op de goede plek in stukken. Als ze 1 keer verkeerd slaan dan ben je echt heel je hand kwijt. Het is waarschijnlijk even wennen.
Zin in een lekker kippe pootje We hebben zelf nog wat onderdelen voor de bus moeten maken en hebben dit maar met eigen gereedschap gedaan en niet met de machette. Helaas zijn de onderdelen voor de vering uit Nederland voor ons buske niet aangekomen. Want de vering heeft hier best te lijden op alle onverharde wegen. De vering van de busjes hier zijn totaal anders vandaar dat we onze onderdelen hier niet zijn te krijgen. Dus gaan we lekker op het creatieve pad. We zoeken wat onderdelen bij elkaar die we wat vermaken zodat we toch weer kunnen rijden. Een beetje mac Gyver of A-team met een zakmes, rolletje duck tape en een oud koffiezet apparaat kunnen we alles maken. (denken we) Maar gelukkig, we rijden weer en controleren en vervangen gewoon wat vaker. Want het gerepareerde spul is natuurlijk niet zo goed als origineel materiaal. Langzaam zijn we zo door een groot deel van Laos getoerd en we moeten hier zeker nog een keer terug. Want we zijn een beetje verliefd geraakt op het land met zijn heerlijke nationale bloem die zo heerlijke ruikt. De tijd raakt langzaam op dus richting Vietnam waar weer een nieuw avontuur wacht.
Vlak bij de grens van Vietnam zagen we 2 grote vrachtwagens met honden in kratten voorbij komen. Echt heel veel kratten op elkaar gestapeld. Natuurlijk vroegen we ons af wat daar mee ging gebeuren. Later hoorde we dat ze 1 voor 1 gruwelijk afgemaakt worden en dan verkocht worden aan restaurants. Eerste dachten we, ja ja broodje aap verhaal. Maar later in Vietnam zagen we dat het waarheid was. Maar dit komt later helaas wel in het Vietnam verhaal.
Laos was voor ons echt een geweldig land en een echte aanrader. Dit moet je echt gaan zien nu er nog geen OAD reizen en dergelijke naar toe gaan. We hebben er erg genoten.

Maar zoals altijd sluiten we af met een spreuk om mee te nemen en dit keer hebben we eigenlijk twee spreukjes.
Eén voor de reis en één in verband met het geluk dat we dit kunnen doen.

Eenmaal de ogen geopend, lijkt de wereld wel een droom.

Als je gezond bent heb je vele wensen, als je ziek bent heb je er maar één.

(Sterkte en succes !! )





Klik hier voor meer foto's