Reisverslag SyriŽ 2,

Klik hier voor de foto's

Voor de tweede keer gingen we SyriŽ binnen. Dan weet je al een beetje wat je kan verwachten in het land wat het een stukje makkelijker maakt. Al gingen we wel een andere grens over. We wilden eigenlijk dezelfde grote grens nemen. Maar een foutje in onze route bracht ons naar een kleine stoffige grens. Ook goed dachten we. En dat was ook zo. Het was dit keer echt een wirwar van hokjes, stempels en nog eens formulieren. Daardoor wisten we af en toe echt niet meer waar we heen moesten en ons carnet ging van de een naar de ander. Je bent dat echt op je hoede of je niks gaat missen. Maar door deze wirwar was het wat makkelijker om de vraag diesel of benzine te beantwoorden. Frank kan zo overtuigend zeggen dat we een benzine auto hebben. Dat ze het dit keer geloofde. Maar we moesten dit nog 3 keer bij een hokje zeggen. Tot op de laatste controlepost vroegen ze of we diesel hadden. Frank maakte met de mannen grappen over het voetbal en we bromde met onze diesel zo de grens over als benzine auto. 100 $ in de pocket!!!!! Daar waren we dus super blij mee maar het was wel spannend.

Vanaf de grens zijn we naar onze vertrouwde camping in Damascus gereden. Maar hoe dichter we bij Damascus kwamen, hoe vaker we een tik in de motor hoorden. En hoe ongeruster we werden. Nu hoor je onderweg wel alles aan de bus omdat je zo zuinig er op bent en oh zo bang bent dat er iets gebeurd. Een ding stelde ons gerust. We hadden de coŲrdinaten van een Toyota garage in Damascus. We besloten dan ook eerst door middel van onze gps naar de Toyota garage te gaan. Hellaas was deze voor de garagegedeelte al dicht maar we hebben wel een afspraak gemaakt voor morgen. Op de camping werden we weer hartelijk ontvangen door de camping baas. We vertelden hem ons probleem en hij bood gelijk aan om morgen mee te gaan als tolk. Echt aardig. En dat bleek ook nog handig te zijn ook. De monteurs spreken geen woord engels, en wij natuurlijk geen arabisch. Bij de garage wisten ze gelijk wat er was, dachten ze. De diesel is hier wel 14 eurocent de liter. Maar daar gooien ze gelijk ook een deel water erbij. En dat vond onze motor toch niet zo fijn. De water-dieselfilter is vervangen. Verse olie en oliefilter en het was al een stuk beter.

We besloten onze dag te relaxen op de camping en morgen de dessert in te gaan. In de avond hoorden we ineens veel schieten. We vroegen onze campingbaas wat het was. En zei dat het gewoon een trouwerij is. Voor ons wel even wennen.

Maar 's-Avonds zijn we nog even Damascus ingegaan en de tik was er weer. Dus weer terug naar de garage de volgende dag. In de wachtruimte, waar we 5 uur hebben zitten wachten, stond een tv waar we zo'n 200 zenders van het midden oosten gezien hebben. Als je dan op de nieuwszender Al Jazira ziet wat voor beelden er voorbij komen. Veel schieten en trainingskampen. Je verstaat er geen klap van. Maar het is wel raar om te zien. Toen kwam de mededeling dat de dieselpomp waarschijnlijk kapot was en hun hem alleen konden schoonmaken. Ook dit duurde 5 dagen. Een nieuwe pomp konden ze niet aankomen omdat ons model hier niet bekend is. Toen was het tijd om onze vraagbaak in Nederland te raadplegen. Want we werden een beetje hopeloos. Via een hele slechte internetlijn heeft Frank met Theo zitten filosoferen en er kwamen weer wat ideeŽn uit. Er moest wel gepraat worden alsof je een walkie talkie hebt met over.....over. Dit was erg lach wekkend. Maar het was maar goed ook dat we gebeld hadden. Onze reddende busengel kwam met goede tips. We hebben de extra dieselfilter vervangen en frank heeft heel z'n longen leeg geblazen in de dieselleidingen om overige troep eruit te blazen. Ook hebben we er een boostermiddel in de dieseltank gegooid en we durfden het bijna niet te geloven. De tik was weg!!! We hebben een half uur gereden en durfde niks tegen elkaar te zeggen. Doodstil zaten we te luisteren. Maar hij reed ook weer 130 km/uur. Na 3 uur durfde we het echt te geloven. Hij rijdt weer als een zonnetje. THEO BEDANKT!!!!

Zo hebben we gemerkt dat de bus een grote zorg is op reis. We zijn er wel super blij mee dat we zelf rijden. Maar het kost je vaak een hoop zweetdruppels extra. De dessert durfde we eigenlijk niet meer in en we zijn naar Hama gereden. Daar hebben we op het dak van een hotel weer onder de sterrenhemel geslapen. Al waren er nu wel geluiden van toeters en niet te vergeten, de toeter van Allah. Ook kwamen we zo weer wat andere reizigers tegen wat altijd leuk is om bij te kletsen. In Hama hebben we weer leuk voetbal gekeken met honderden mannen. Martine was weer eens de enige vrouwelijke supporter. En wij waren de enige zonder waterpijp. Heel apart als echt iedereen aan de waterpijp zit met een heerlijk kopje thee. Frankrijk won van Portugal waar iedereen heel blij mee was. Gerechtigheid!!!

Het stadje heeft ook gigantische waterraden, heel oud en van hout. Echt mooi om te zien. We hebben het er leuk naar ons zit gehad. Lekker lokaal gegeten, veel thee gedronken en rond gelopen. Onze laatste stop in SyriŽ was Allepo. De tweede stad van SyriŽ. Aangezien wij geen stadsmensen zijn hebben we een camping kunnen vinden 20 km buiten de stad. Allepo heeft wel een super mooie oude souqe (overdekte markt). Allemaal oude kleine gangetjes waar je ook alles kan kopen. Ook badhuizen en moskees ontbreken niet. Dit is erg leuk om doorheen te zwerven. En ook leuk om bv thee te kopen. In de moskees waren we van harte welkom. Een mooie gelegenheid om even uit te rusten. Martine moest wel weer een lange keep aan met hoofddoek. Maar dat is een klein moeite. Er zaten ook blinde mensen. Als je ze wat geld gaf zongen ze gebeden. Erg mooi om te zien hoeveel de lokale mensen aan deze mensen geld geven. De oude stad is ook heel makkelijk om in te verdwalen. We hebben geregeld de weg eruit moeten vragen. De Citadel mag ook niet ontbreken om te zien in deze oude stad. Maar toen we het uitzicht vanaf deze gigantische oude burcht zagen en alleen maar grijs stof en zand zagen, verlangde we wel weer naar wat meer kleur. Alle gebouwen, huizen en noem het maar op heeft nog een betonkleur. En in de droogte groeit niet zo heel veel. De vrouwen zijn ook vrij zwaar gesluierd in dit land. Zo'n 80% heeft wel een hoofddoek en daarvan lopen er ook heel veel in een zwarte chador met ogen en handen ook bedekt. Dus vonden we het weer tijd om naar Turkije te gaan.

Het brood hier is ook niet erg lekker (taaie pannenkoeken) en elke dag een broodje falafel was ook wel weer zat. De grens van SyriŽ naar Turkije zijn we ook weer zonder dieseltax aanslag over kunnen komen. Het was wel een verrassing voor ons dat ze ook hier nog eens om de dieseltax vroegen. Maar allerlei praatjes over voetbal en hoeveel kinderen ze wel niet hebben deed het weer goed. En ook hier lukte het. Maar het was wel weer even spannend als je dan weg rijdt met een ronkelende diesel. Maar zo hebben we mooi een autoradio bij elkaar gespaard. Deze was kapot gegaan. De radio's van de Aldi kunnen deze warmte niet aan. En nu rijden we weer met een goed lopende bus en heerlijke eigen muziek. Want de hele tijd die jengellende kamelen muziek is ook niet alles. Het was wel even zoeken naar een radio die ook mp3's kunnen afspelen. Ze verkopen hier voornamelijk nog radio's met cassette recorder!!

We hebben erg veel zin in nog een stukje groen Oost-Turkije. Maar hebben wel genoten van dit land. Gelukkig hebben we ons zeker veilig gevoeld hier en we denken dat het een goede voorbereiding is voor Iran waar we waarschijnlijk ook veel stof, sluiers, nieuwsgierige mensen en warmte krijgen. We hebben er dit keer maar 720 km gereden in SyriŽ, maar we hebben in totaal al wel de 10.000 km gepasseerd. Wat een eind in 48 dagen!!!!!!!!

Onze spreuk voor dit reisverslag is.

"Indien u 's morgens met de kippen opstaat, overdag werkt als een paard en 's avonds zo moe bent als een hond zou u wel eens een ezel kunnen zijn. "

(gemeen hŤ!!)
Klik hier voor de foto's