De reisbrief van Turkije

Er is zoveel over te vertellen dat we eigenlijk niet weten waar we moeten beginnen. Het is een ontzettend mooi land, met buiten de toeristische gebieden ontzettend aardige mensen. Ze zijn zo ontzettend gastvrij en trots op hun land het is bijna niet te beschrijven. Het zal dan ook een brief worden met veel lossen punten, maar we zullen het leuk en leesbaar proberen te maken. We zijn Turkije binnen gekomen via Bulgarije. De grens overkomen duurde ongeveer 3 uur. Misschien gaat het soms wat sneller maar wij stonden warschijnlijk in de verkeerde rij en als je niet aanschuift in de rij kruipen ze er gelijk voor. Echt leuk om te zien. Turkije is aan deze kant nog ontzettend groen en erg mooi om te zien. De eerste nacht waren we op zoek naar een “camping plaats” in de vrije natuur en kwamen 8 mannen tegen in een bos aan zee. Al met al waren ze zo gastvrij dat we met ze gegeten hebben. ze ons een rondleiding hebben gegeven door de stad en een plek gewezen hebben waar het veilig was om vrij te camperen aan het strand. We hebben tot 11 uur met deze groep zitten kletsen en je hoort dan wat voor hun belangrijk is. Het eurovisie songfestival daar weten ze echt alles van, en ze weten ook precies welke landen hoeveel punten aan Turkije hebben gegeven. Of ze nou mooi gezongen hebben of niet dat maakt niet uit.
En natuurlijk de europesche unie is iets ontzettends belangrijk voor ze . En dat was een jongen van 19 jaar die er over sprak. We denken dat verschillende jongens van 19 in Nederland niet zoveel van de europesche unie weten als hun. En natuurlijk over Bush. Dat het een grote badmuts is. Maar dat vinden hun niet alleen!
Onderweg Rivier We zijn verder langs de westkust helemaal naar het zuiden gegaan en af en toe het binnenland in. we hebben er tot nu toe bijna 3840 km in rond gereden. Na Syrie en Jordanie komen we nog even terug en doen dan de oostkant wat ook ontzettend mooi schijnt te zijn. Al met al rijden we wel heel veel maar daar door zien we zulke mooie dingen. Dingen die je moet ruiken en voelen het is af en toe gewoon niet te beschrijven en je zou het met eigen ogen moeten gaan zien. Maar vooral hebben we de dorpen op gezocht waar weinig of geen toeristen kwamen. Dat is zo mooi met het rijden met onze bus. We vragen gewoon of we ergens mogen slapen en meestal stonden we dan ook op of aan het strand naast een restaurant of hotel.

En dan de volgende morgen wakker worden met het geluid van de golven, heerlijk. Je wassen in de zee en bij de bus even na spoelen. Wat wil je nog meer? Ja onze bus bevalt ons super. Af en toe zoeken we wel een camping op om te douche of kleren te wassen. Maar met onze eigen electrische douche kunnen we ook heerlijk buiten koud douche.
Het is weer heerlijk back to basic. Tijdens het rijden door Turkije kom je af en toe dingen tegen dat je denkt daar had ik een foto van moeten maken en dan is het al weer voorbij. Zo zagen we een brommer met een 30cm dikke water leiding van 4 meter lang in de breedte vast gebonden op z’n brommer over de weg rijden. Iedereen uitwijken en we dachten echt dit kan niet lang duren. Of je ziet 6 mensen op een brommer. Of 9 man in en op een auto op een onverharde weg. Of een vrachtauto die wel 6 meter hoog geladen is. Echt leuk om te zien Maar het rijden is hier toch goed opletten want op de buiten wegen staan af en toe opeens schapen of koeien op de weg, auto geparkeerd op de snelweg of ze rijden achteruit. Of gaten in de weg, en als de gaten er niet waren dan zochten we zel wel op. Want we hebben bijna 300 km onverharde weg gereden in Turkije. Meestal erg leuk, maar soms bleek na 40 km (1,5 uur rijden) dat de weg gewoon ophoudt. En mag je weer terug. Op deze plek zijn we even gaan lopen en de bus op slot gedaan met de sleutels nog in de bus. De anwb wilde wel komen. Maar daar wilde we niet op wachten. Maar wij zijn niet voor 1 gat gevangen. Wat ook gebeurde, je rijdt naar beneden naar een mooi verlaten strand (we weten nu waarom verlaten) en het blijkt toch een tractor pad te zijn. Met naast je heel steile afgronden. Het ging steeds steiler dit kunnen we met de bus echt niet, Foutje. Draaien was niet mogelijk dus in z’n achteruit weer omhoog tot een draaipunt. Martine stond al buiten. En Frank had de gordel al uit voor het geval hij er uit moest. De bus ging aan het schuiven richting afgrond (600 meter) en Martine haar hart hield even op met kloppen. Maar de bus vond weer grip en we zijn weer op de weg gekomen. Na een half uurtje kon Martine weer praten. Dat was echt de limit. Maar je moet het af en toe een beetje spannend houden anders wordt het zo saai?? In Bulgarije hebben we geleerd dat de mooiste vergezichten bij radio stations boven op de berg is. Dus in Turkije hebben we dat ook een paar keer opgezocht (natuurlijk weer onverharde weg) echt super om daar te slapen helemaal alleen in het donker en dan alle lichtjes van de dorpen te kunnen zien Het rijden zelf in Turkije is leuk. Bij de stoplichten staat aangegeven hoeveel seconden hij nog op rood staat en hoelang nog op groen. Echt makkelijk. Ook kwamen we in Turkije stoplichten tegen met knipperende rode of knipperende groene of knipperende oranje lampen. Dan moet je echt hopen dat het goed gaat op het kruispunt. Of rijden op de driebaans wegen voor 2 richtingen. De middelstebaan is om in te halen. Maar dat is eigenlijk maar geldig voor 1 richting. Maar die laatste regel zijn ze even vergeten. Dus af en toe haal je een vrachtauto in en zie je op dezelfde baan voor je ook een auto rijden, maar naar je toe. Dan is de vraag wie is er nu aan het spookrijden. In het begin werden we aardig wit. Maar met wat getoeter schuift iedereen netjes op en zo rij je met z’n vieren op een driebaans weg langs elkaar. (blij dat we een luchthoorn hebben). Zo zijn de bochten in de bergen ook scherp en veel vrachtauto’s verkijken hun zelf daarop. En verliezen dan een kratje of 10 tomaten. Dat geeft een lekkere zooi in een bocht. Deze vrachtauto rijden trouwens ook met 90 km/uur door de steden. Het zijn echte Schumachers. Maar even wat over de dieren die we in de mooie land gezien hebben.

Ooievaarsnest Je ziet hier zoveel ooievaars en ook nesten met kleintjes erin (maar wie brengt nou de kleintjes van de ooievaars bij de ooievaars??) we hebben onzettend veel landschildpadden gezien. Meestal remde we dan hard en tilde ze open en brachten ze naar de overkant. Later dachten we misschien zijn ze wel zo hard dat je er overheen kan rijden. Maar we hebben ook platte schildpadden gezien. Dus het kan toch niet. We zagen ook zoetwaterschildpadden. En ook slangen. Frank wilde tijdens een wandeling op een rots springen . Zat daar net een slang van ongeveer 1 meter. Ze schrokken van elkaar. De slang aan de ene kant van de rots eraf, en Frank van de andere kant van de rots met z’n hart in z’n keel.Ook nog een hele mooie zwarte slang van 1,5 meter gezien. Deze was zo snel niet te geloven maar hij ging gelukkig de andere kant op als ons. Voor ons de topper was natuurlijk wel de zeeschildpadden met een schild van 1,2 meter die met volle maan op het strand eieren kwamen leggen

Schildpad eieren Frank heeft hier ‘s-nachts voor op het strand zitten wachten tot ze kwamen en dan Martine wakker gemaakt die al in dromen land was. De laatste avond waren er 4 tergelijkertijd bezig. Echt super. Hopen dat we over een maand op een plek zijn waar ze uitkomen. We hadden ook nog een domper want we zagen ook een schildpad die verstrikt was geraakt in een net en zo verdronken was. Deze was aangespoeld aan de kust. Weer een rede om geen vis te eten Met de mensen zelf hier hebben we ook veel lol, we hebben 10 woorden geleerd. En roepen dan “goede morgen”en ze beginnen hele verhalen in het turks te vertellen. Als we goed gedronken hebben praten we vloeiend turks. Het is wel vaak praten met handen en voeten. Als we straks thuis komen zijn we echt kampioen met het spel Party en co. Waar je alles moet uitbeelden. De mensen zijn ook erg vrij met het geloof. Het is een moslim land. Waar de speakers ’s-Nachts en overdag ook de gebeden over de straat schreeuwen. Maar of je nou wel of niet bid, of je wel of geen hoofddoek Draagt het kan allemaal, en gelukkig alcohol drinken is ook geen probleem. De speakers voor het gebed hangen niet alleen aan de moskee. Maar hangen door heel de stad. En zijn met elkaar verbonden. Waardoor je hele leuke echo’s krijgt. Want er gaan er wel 100 tergelijkertijd aan de gang. En zo lijkt het af en toe het luchtalarm in nederland op de eerste maandag van de maand.
Met de mensen zelf spelen we af en toe ook spelletjes zo hebben we van ze het echt Turkse spel geleerd. Het lijkt een beetje op rummikub maar het heet “okee”. Natuurlijk hebben we ook een spel bij ons. Jungle speed, daar hebben we ook al veel mee gelachen. Een spel makkelijk uit te leggen en leuk om te doen. In nederland roepen we wel eens als iets verkeerd gaat jezus, hier doen ze dat ook maar dan is het Allah. Als je maar kan lachen ! !
Als je ziet wat de mensen hier hebben schamen we ons wel eens wat wij allemaal hebben en kunnen doen. We vertellen dan ook maar niet wat we allemaal gaan doen. De belangrijkste dingen voor te leven kosten hier echt niks, zo is water gratis. Meestal komt het recht van de berg, en ze maken er soms een hele grote douche van waar je met je auto onder door kan rijden. Deze douche staat 24 uur per dag aan en haalt gelijk alle stof van je auto. Op onze auto staan stickers met onze namen erop. Hier mee maken we zo makkelijk contact met mensen dat is echt leuk. Maar we hadden het over de mensen hier. Ze hebben de kippen rond het huis lopen. De groenten en fruit groeit in eigen tuin. Electriciteit kost €5,= in de maand en hypotheek op het huis is er niet (is dan ook geen huis zoals in NL). de mensen leven hier gewoon rustig. Ze kunnen dan ook gewoon een hele dag ergens gaan zitten. Mooi om te zien

1 euro voor grote bak fruit Soms hebben ze een fruit en/of groente kraampje en daar verkopen ze voor ontzettend weinig aardbeien, kersen, druivensap, abrikozen, bananen of tomaten. Je rijdt altijd in een gebied waar veel van dit soort kraampjes staan met 1 fruit soort erin. Als fruit je net zo dik zou maken als bier. Dan wogen we nu allebei zekker 200 kilo. We denken wel eens vanavond poepen we komplete kersen. Want er gaan er zoveel doorheen Nu we het toch over poepen hebben. (waarom draait het daar toch altijd op uit) De darmen en blazen doen het super. Ze kunnen op commando werken. Want meestal kun je ’s-Morgens niet even naar de wc rennen als je wakker wordt (bv in het centrum van een dorpje) maar kan dat later pas ergens . Daar is alles al goed aan gewend. Grappig hoe je lichaam daaraan kan wennen. Ook aan het eten van alleen maar witbrood moesten we even wennen. Al zijn we daar nog blij mee want in Syrie hebben ze alleen nog pannekoeken brood. 3mm dik. Maar dat komt wel weer in de volgende brief. Of we afvallen? We zouden het niet weten. De laatste dagen in iedergeval niet want we zijn diverse malen uitgenodigd bij mensen thuis.
Eten bij de herder thuis Soms denk je wel eens waar gaan we nu weer aan beginnen. Maar het is echt heel leuk. Mensen zijn ontzettend trots dat ze iets voor je kunnen doen. Je wordt als een koning binnen gehaald. schoenen uit voor de deur. (het is echt super schoon binnen) en na 10 minuten zit je met heel de familie op de grond in de keuken je eigen helemaal rond te eten. Wat je af en toe eet daar moet je niet bij nadenken maar het smaakt meestal super. Als je denkt nu zit ik echt vol. Komen ze met weer wat nieuws wat je moet proberen, afvallen, wij?

Ook als we ergens rustig aan de kust zitten proberen ze eerst iets te zeggen van “where are you from” en dan krijg je weer iets lekkers te eten of een lekker bakkie turkse thee. (zijn we ook verslaafd aan geraakt). Mensen zijn echt aardig. Dit is wel buiten de plekken zoals Antalya en Alanya waar de Hotels staan met de toeristen met all-inclusive pakketten. Daar zijn we dan ook snel doorheen gereden. (verschrikkelijk!!!)

Ontmoeting met herders We gaan dan liever naar de rustige gebieden. Zo stonden we pas geleden op een veld. Met een super mooi uitzicht naar de bergen. Komt er opeens een kudde van 600 koeien met herders voorbij. En later nog eens 400 koeien. Dan zit je zo in de natuur!!! Tijdens het eten kwamen er nog 3 kuddens schapen voorbij met herders. ’s-nachts had je daar zo’n ontzettend mooie sterren hemel, want er was 150 km in de buurt geen groot dorp te vinden met licht. De volgende morgen zijn we een paar uurtjes mee gelopen met de herders. Want we moesten/mochten mee naar hun huis thee drinken. Vlak bij het huis komen er andere mensen en die roepen hun eigen schapen. En zo zie je ineens een kudde van 200 schapen zichzelf verdelen naar de juiste eigenaars. Dat was echt geweldig om te zien. Weer iets anders wat leuk was om te zien (deze reis zit er vol mee) we zijn ’s-avonds (23:00 uur) naar een plek gelopen (8km) waar op meerdere plekken vuur uit de grond komt. Er komen daar gassen vrij en die staan al duizenden jaren te branden. De trip ernaar toe liepen er opeens 2 grote honden met ons mee. Dat was echt heel erg leuk. Hier naar toelopen hebben we met 2 andere nederlands reizigers gedaan. Die waren we onderweg tegen gekomen en gaan ook naar Australie. Zo denk je dat we de enige maf kezen zijn die dit gaan doen. Maar nee we komen er zo nog heel wat tegen. (genieten van het leven) van hun hebben we ook nog een spreuk,die staat onderaan de brief Al met al genieten we op en top en beseffen ontzettend goed dat we geluk hebben dat we dit kunnen doen. Want 2 gekken die wonen in een onzettend rijk land en elkaar vinden en ook nog zoiets raars willen doen dat kom je niet vaak tegen. We zouden nog veel meer kunnen vertellen maar dan hebben we niks meer te vertellen als we thuis zijn. Dus vanuit het grens gebied tussen Turkije en Syrie heel veel groetjes en tot mails en voor sommige tot ziens.

En de spreuk om mee te nemen:
 capadocia_butterfly  Those who lose dreaming are lost  bloemetjes_onderweg