En hier is Turkije al weer!!,

Klik hier voor de foto's Turkije

We keken erg uit om weer in Turkije te zijn. En het was ook vrij snel weer groen. Bomen, gras en zelfs ook gekleurde daken van huizen. De supermarkt staat weer vol met van alles en er is weer gewoon brood! De vrouwen waren weer mooi gekleed, al zijn ze niet de slankste. En als ze een hoofddoek hebben is hij heel sierlijk met allerlei bloemen en kraaltjes erop. De wegen zijn wel een stuk slechter. Veel gaten en stukken onverhard. En de dieselprijs was weer schrikken. We moesten ook weer wennen aan normaal rijden zonder te toeteren.

De eerste nacht kwamen we terecht in een klein dorp. We zochten weer een slaapplaats en kwamen bij een huis terecht. Gelijk kregen we komkommers, tomaten en abrikozen. We mochten er staan dachten we nadat we met handen en voeten hadden gesproken, want de mensen spreken geen woord engels. Dat maakt het soms toch wel moeilijk communiceren. Het gebaar slapen snapt iedereen. Alleen in die bus slapen snappen ze dan niet helemaal. Maar toen viel het kwartje en wilde toch niet dat we daar bleven slapen. We werden naar het park gebracht waar ook een “wc” bij was. Ook goed.

bruiloft

Verderop hoorde we harde muziek en zijn daar eens gaan kijken. Het was een bruiloft. Die duurt hier 3 dagen. 1 dag voor de vrouwen, 1 dag voor de mannen en 1 dag voor samen. Het was vrouwenavond en alle mannen stonden buiten te wachten en de vrouwen hadden feest. Martine werd ook uitgenodigd om mee te feesten. Boven was het feest en de mannen mochten er niet komen. De vrouwen waren heel sierlijk gekleed met veel make-up en sieraden. Ze dansen en zongen allemaal samen en martine moest ook mee in de kring dansen. Echt mooi om mee te maken. Frank had met alle mannen gepraat en er kwamen er een paar uit Duitsland. Zij wisten nog een betere plaats waar we konden slapen. Dus wij weer naar een andere plaats en waren het toen wel zat. Slapen!!

Onbijt

’s-Morgens zijn we weer naar het park gereden om te ontbijten en er zaten 2 vrouwen met hun kinderen. Toen we aankwamen moesten we bij ze gaan zitten en mochten ons eigen brood niet aanraken. Binnen 10 minuten had de hele familie zich verzameld, zo’n 20 mensen, en er werd ontbeten met z’n alle. Echt mooi. In het park wordt een kleed uitgerold en je zit met z’n alle op de grond te eten. We hadden nog wat bananen uit Syrië bij ons die hun nooit hadden. Er werd om gevochten toen we die gaven. Grappig, want er worden in Turkije zelf bananen verbouwd. Maar deze worden allemaal geëxporteerd en zo zijn de bananen hier heel duur en komen uit Ecuador. En zo begon de eerste dag Turkije.

Nemrut Dagi

Onze route ging naar Nemrut Dagi. Een gebergte waarop een hoogte van 2150 m stenen beelden staan die rond 100 bc daar gemaakt zijn in opdracht van de koning. Hellaas heeft een aardbeving de beelden “onthoofd” en staan de hoofden er nu naast. Het was een prachtige weg door de bergen, maar heel slecht en heeeeel stijl. In z’n 1 hebben we een half uur omhoog gereden en kwamen eindelijk bij de summit aan. Veel auto’s haalde het niet en wij waren ook heel blij dat we er waren. Maar het was de moeite waard. Gelukkig geen hordes toeristen, maar een paar Turkse bezoekers. We hebben er ook heerlijk geslapen in een bergdorpje met frisse berglucht. Zeker de moeite waard.

We vervolgende onze route door de uitgestrekte bergen verder. We moesten een groot meer oversteken met een pont wat altijd weer spannend is. Elk plekje wordt Pont bij Nemrutgebruikt en de vrachtwagens die erop gaan zijn overbeladen. De hele boot zakt een eind als die er op rijden. Dat is wel weer makkelijk erop rijden, want dan is de knik van de laadbak naar de boot niet zo scherp meer. Ook hier was er weer een trouwerijstoet die de pont op ging. We werd veel gezongen en getoeterd. Zo’n stoet rijdt een hele dag toeterend en zwaaiend in het rond. We beginnen wel te merken dat de mensen veranderen. De gezichten worden wat star en er wordt niet altijd meer zo enthousiast gezwaaid. Soms zijn de jongentjes erg brutaal en gooien soms stenen. Dit ondervonden we ook in Diyarbakir. Een mooi, nog steeds vrij moderne stad met grote oude stadsmuren. We waren even onze oplettendheid kwijt en een groepje jongens heeft daar goed gebruik van gemaakt. Toen wij op de stadsmuren waren, maakte zij ons zijraampje open dat niet goed dicht dat, maar wel op een klem. Maar kleine kinderarmpjes kunnen daar toch doorheen. Toen we vanaf de grote basalten muren even gingen kijken hoe het met de bus ging zat er een man met z’n halve lichaam door het raampje. Martine schreeuwde alles wat ze kon naar beneden en Frank wist niet hoe snel hij naar beneden kon komen. Daar schokken ze enorm van en gelukkig waren we op tijd. Niks weg, maar wel geschrokken. Het was een goede leerschool om weer oplettend te zijn op je spullen. We denken dat de mensen, het zijn hier voornamelijk koerden, toch iets meer mee hebben gemaakt en daarom iets anders zijn. Al blijft de overhand van de bevolking heel vriendelijk en krijgen we nog steeds geregeld een kopje thee.

Bij het meer Golu aangekomen begon Frank zijn buik tegen te sputteren. En binnen een paar uur was hij helemaal leeg gelopen en heel zwak. Ons motto is ziek, dan ook goed verblijf. En gelukkig vonden we heel snel een goed hotel, net buiten de stad Van aan het meer. Een paar dagen uitzieken dus. Het is dus even poko, poko. Vooral omdat we bijna aan de grens van Iran zijn en daar wel sterk voor willen zijn. Een boekje lezen en even bijschrijven kan geen kwaad. En terwijl Frank langzaam beter wordt, wordt Martine tussen alle Japanners in het hotel vermaakt. Als je dan ergens een tijdje zit kom je wel van alles te weten. Zo vroegen we ons af waarom al die vrachtwagen heen en weer reden in deze regio. Het zijn nieuwe vrachtwagens en we zagen ze nooit afgeladen vol rijden als de andere oude vrachtauto’s. Nu rijden er hier aan de grens (alleen in dit stadje) zo’n 7000 vrachtwagen af en aan naar de grens van Iran. De Iraners staan daar klaar met ezels bepakt met Jerry cans diesel en benzine. Die worden in laadruimte van de vrachtwagens gegooid en vervolgens bevoorraden ze alle pompstations in de regio. In Iran kost de diesel zo’n €0,10 en de legale diesel in Turkije is €1,25. Je snapt dat deze vrachtwagen chauffeurs hier een leuke boterham aan hebben. Maar de kwaliteit is dan ook niet om over naar huis te schrijven. Ook wij hebben de dieselfilters weer helemaal dicht zitten. We kunnen met een dieselfilter zo’n 1500 km rijden en dan zit hij alweer verstopt. In Nederland hebben we er 8000 km mee gereden en je zag nog geen vuiltje zitten. Dus hebben we een hele voorraad dieselfilters gekocht.

Nu zijn we onderweg naar onze laatste stop voor de grens van Iran. Dit is waarschijnlijk ook de laatste “echte” camping. We hopen daar nog andere reizigers tegen te komen om wat informatie uit te wisselen en op internet de laatste nieuwtjes door te nemen. Het blijft zo dubbel voor ons. Als je de verhalen van andere reizigers hoort en de Iraniers hier ontmoet hebben we veel zin in het land en voorzien weinig problemen. Maar als je dan de verhalen uit de media hoort is het zo anders. We gaan het gewoon maar beleven op onze eigen manier en zullen jullie onze eigen ervaring gaan vertellen. Zonder censuurverhalen van de media of over politiek te hebben. Gewoon hoe het land in onze beleving is. We wensen jullie allemaal veel leesplezier toe. Aan de vele reacties horen we dat de verhalen met veel plezier door de achterban in Nederland gelezen wordt en dat is voor ons ook super om te horen. Wat is internet toch een super uitvinding!!

Als laatste natuurlijk weer de vertrouwde spreuk.

"De wereld is een boek. Wie niet reist, leest enkel één bladzijde."



Klik hier voor de foto's van Turkije