Vietnam,

Klik hier voor meer foto's


Kerstkaarten 2006 Net na kerst, waar we heel veel leuke kaarten vanuit nederland voor hebben gehad, waren we toe aan een nieuw avontuur. Op naar Vietnam. We hebben heel weinig mensen gehoord die het gelukt is om met eigen auto Vietnam in te komen. Het wordt dus weer spannend of het wel gaat lukken. Vanuit Cambodja schijnt het gewoon niet te kunnen en vanuit Laos weten we niet of het wel of niet kan, vandaar dat we dachten insjalaa (als god het wil, overgehouden van de reis door de Arabische landen).

Vlak voor de grens kwamen we nog vele vrachtwagens tegen met dikke boomstammen erop. Dit hardhout ging naar Vietnam om verwerkt te worden. Ook in Laos wordt dus druk gekapt in de regenwouden voor andere landen. Triest. Bij de grens aangekomen boven op een bergpas stonden er veel militairen opwacht. Na een uurtje hand en voet gebaren aan de grens was het duidelijk. Wij mochten het land in maar ons buske moest bij de grens blijven staan en mocht het land niet in.
Oeps dat was even een domper. We doen deze reis met ons buske en niet zonder. Aangezien we ons visum van Laos gebruikt hadden konden we ook niet terug Laos in. Dus het Buske moest Vietnam in. Alle militairen mannen met sterren “gesproken” maar het ging niet lukken. Natuurlijk werd hier geen engels gesproken maar alles ging met handen en voeten wat het niet makkelijker maakte. We kwamen een vrouwelijke douane beamte tegen die 3 woorden engels sprak, Ze zei je moet naar de politie gaan in de hoofdstad van deze provincie en kijken wat hij ervan vindt. Laten we dat eens proberen.
Martine is met ons buske bij alle militairen gebleven die goed voor haar zorgden. Frank is met een “taxi” gaan rijden naar de stad. Dit was ongeveer 2,5 uur rijden. Daar aangekomen heeft Frank 4 belangrijk uitziende kantoren nodig gehad om uit te vinden waar hij moest zijn, want er staat natuurlijk nergens gewoon politie. Het blijkt GSTC of iets dergelijks te heten. Je moet het maar weten. Aangezien dit totaal niet een toeristische stad was werd ook hier geen woord engels door iemand gesproken. Ook bij de politie was er niemand die engels sprak maar ze snapte met handen en voeten wat het probleem was. Eerst zeiden ze nee nee en nog eens nee. Maar blijven lachen en aardig doen veranderd ook hier weer veel. Wat we moeten dit voor elkaar zien te krijgen. Er werden wat boeken op nageslagen en er kwam een papier vol geschreven met 6 punten waar aan voldaan moest worden. Maar ja wie kan vertellen wat er op het papier staat? Wat het stond in het Vietnamees. Dus de stad in gegaan op zoek naar hotels waar iemand engels sprak. Het 4de hotel had een gast die 5 woorden engels sprak. Helaas kon zij niet goed begrijpen wat er op het papier stond. Laat staan vertalen. Zo schoten we niet op. Hoe gaat dit ooit lukken. De scholen waren al dicht om iemand te zoeken die engels sprak. Het was al bijna 4 uur ’s-middags en het politie kantoor zou dichtgaan. Dus maar een beetje creatief gaan denken.
Van alle papieren die we hadden en er interessant uit zagen kopieën gemaakt. En terug naar het politiekantoor. De politie man vroeg bij elk punt dat op het de lijst stond een papier en wilde de originele zien. De politie man kon de Nederlands formulieren niet lezen en wist niet of de papieren klopte en keek af en toe raar op. Na een uurtje papieren schuiven en invullen, keurden de man het gelukkig goed. Want ook zijn werkdag zat er bijna op Kom over 5 dagen maar terug dan krijg je wat, zei hij, met wat gebaren. Wat “wat” was nog niet duidelijk en de 5 dagen was natuurlijk helemaal niet acceptabel. Want over 2 dagen was het oud en nieuw en dit wilde we niet hier vieren en zeker niet appart. Na veel hand gebaren en tekeningen maken (party en ko) kwam iemand aangelopen en die had een vriend die engels sprak. Dus met de GSM kwam een vertaler erbij die goed engels sprak. Eindelijk!! De politie man snapte dat Martine nog bij de grens zat en van niks wist en hij maakte een uitzondering. Morgen om 17:00 uur kon Frank de papieren ophalen. Maar om 17:00 uur was de grens dicht en er moest nog 2,5 uur terug gereden worden. Dus nog wat tekenen en bellen met de vertaler en Frank mocht morgen om 13:30 uur de papieren ophalen. Via via de grenspost weten te bellen en Martine op de hoogte gebracht. Het leek erop dat alles toch nog ging lukken. Allebei appart geslapen wat een vreemd gevoel was. Frank in een hotelkamer en Martine in ons buske bij de grens. Bij de grens viel ’s-avonds de electriciteit uit waardoor het pikke donker was in de regen tussen de bergen. Best raar om dan in je ééntje in de bus te liggen. Maar wel erg blij om dan je eigen huis bij je te hebben en de deuren op slot te kunnen doen.
Op een gegeven moment kwam er een lichtpuntje aan en dit was een sigaretpuntje van een militair. Deze vroeg of alles goed was en dit gaf een gerust gevoel. Dus allebei redelijk geslapen. En ja hoor de volgende dag om 13:00 uur al kreeg Frank een papier met iets erop. Zou dit het dan zijn? Een taxi geregeld en 2,5 uur terug geraced naar de grens. Allebei weer erg opgelucht elkaar weer te zien. en allebei vol verhalen. Bij de grens begon het papier werk weer opnieuw dat duurde nog een uurtje. Maar gelukkig mochten we na sluitingstijd de grens over. De taxi chauffeur wilde opeens meer geld en deed erg lastig. Ook opgelost door een beetje veel boos te worden en toen waren we er dan eindelijk in Vietnam!!!! Dit was tot nu toe de meest lastige grens.

Martine had tijdens haar verblijf bij de grens heel veel vrachtwagens voorbij zien komen met boomstammen. Ook kwamen er een aantal vrachtwagens voorbij geladen met kratten vol honden erin. Wat gaat hiermee gebeuren?? Maar dat komt later. Na de grens zijn we naar een stad gereden om daar te gaan slapen. Bij een hotel binnen het hek een mooi parkeerplaatsje gevonden. Gevraagd of we hier mochten slapen in ons buske. Dit was geen probleem. Helaas werden we ’s-avonds 3 keer wakker gemaakt door mensen die zeiden dat ze politie waren en ons paspoort wilde zien. We Glibber wegen in de regen vertelde netjes dat ze op moesten zouten en dat we ons paspoort alleen laten zien aan mensen in uniform. En natuurlijk om half twaaf stond er dan één agent geheel in pak. Deze sprak gelukkig goed engels. Hij zei dat we hier weg moesten. Wij vertelden dat het hotel het goed vond dat we hier stonden waarop hij zei: ok weltrusten. Rare toestand. De volgende dag hebben we de route gezet richting Hanoi de hoofdstad van Vietnam. De plek waar we oud en nieuw wilden gaan vieren. Het rijden was weer even wenen. Het leek een beetje op India. Heel veel toeteren en bussen die rijden als mensen met 1 hersencel. Gelukkig doen onze toeters het ook weer en zijn vaak te horen.
Het mooieste beest Onderweg naar Hanoi kregen we de eerste indrukken van het land. Overal waar je keek zag je rijst rijst en nog eens rijst. Ze waren vaak druk aan het werken op het land, natuurlijk vaak met de machtig mooie waterbuffels. Langs de wegen staan hoogte meter paaltjes tot 1 meter 20. Het regent hier af en toe zo hard dat je kan zien hoeveel centimeter water er op de weg staat. Helaas regende het ook toen wij hier reden maar gelukkig niet zoveel dat de weg blank stond.

In Hanoi hebben we een mooi plekkie gezocht wat niet mee viel. Het is namelijk een stad met duizenden brommertjes die kris kras door de stad rijden. Gelukkig hebben we er geen één geraakt al gaat het wel weer erg rakelings langs elkaar. Het was er gezellig druk. Hier gaan we dus nieuwjaar vieren!!! In ons hotel zeiden ze het is inclusief ontbijt. Wat een luxe dachten we nog, s-morgens keken we op de buffets en wat er stond was rijst, noodles, friet, vlees, en soep. Het leek wel avond eten. Als echte kaaskoppen wilde we gewoon brood. Maar dat zat er even niet in. Dus met ontbijt “heerlijk” rijst met een prakkie. De volgende dag hebben we ons ontbijt maar zelf op de markt bij elkaar geschareld.
In het centrum van de stad hadden ze heel veel podia’s neergezet waar nieuwjaarsnacht van alles gedaan werd. Van diverse muziekbands tot slangen en acrobaten shows. Echt geweldig. Mooie lampionen te koop We kwamen hier ook nog 10 nederlanders tegen en zo stonden de nederlanders als enige in de drukte met een pilsje in de hand oudjaar te vieren. En om twaalf uur geen vuurwerk ! ! ! kun je je het voorstellen?? Dat is hier namelijk verboden. Maar ja Frank en geen vuurwerk met nieuwjaar is niet mogelijk. Verboden of niet. Dus gelukkig hadden we in Bangkok in chinatown alvast wat groots vuurwerk gekocht en mee genomen door Laos naar Vietnam. Wat Nederlanders om ons heen was romeinse kaarsen gegeven en op straat een flinke mortier neergezet en aangestoken. Met een gigantische knal ging deze de lucht in en er kwam een mooi licht spectakel te voorschijn. Het publiek stond te klappen en vondt het geweldig. Van diverse kanten kwamen politie agenten aangelopen. Dus snel nog maar een vuurwerk mortier aangestoken. Weer kwam er een mooi vuurlicht spektakel boven onze hoofden. Het publiek stond te klappen. Er stonden nu ongeveer 10 politie agenten om ons heen en wisten niet goed wat ze met ons aan moesten. De beste agenten hebben we een gelukkig nieuwjaar gewenst en hebben de andere vuurwerk potten maar in de tas laten zitten. Dit was een iets ander nieuwjaar dan we gedacht hadden maar toch ééntje die we niet snel vergeten en waar we toch veel lol gehad hebben. Later hebben we stiekem samen toch nog één vuurwerk pot afgestoken naast het meer van de stad om voor het komende jaar de bozen geesten weg te jagen.
De volgende dag zijn we Hanoi wat beter gaan bekijken. Overal hoorden we de muziek van ABBA uit de speakers knallen. Het was voor ons een tijd geleden dat we Happy new year van ABBA hadden gehoord, maar hier draaide iedereen het zelfs met beeld erbij. En we kregen het cado van de taxi chauffeur. Die kon het waarschijnlijk zelf niet meer horen na 300 keer gehoord te hebben. Verder zagen we op de wegenkaart van Hanoi diverse restaurants staan. Niet zomaar restaurants maar honden restaurants. We dachten eerst dat je daar samen met je hond kon gaan eten. Maar als je dat doet komt je hond niet meer het restaurant uit, aangezien ze daar deze leuke en mooie viervoeter opeten ! ! We wilden het eigenlijk niet eens weten laat staan dat we zijn gaan kijken, en proberen te eten is wel het allerlaatste wat we willen. Rare snuiters!! We hebben dus heel veel vegetarisch gegeten omdat we bang waren dat er toch stukjes hond doorheen geroerd werden.

In Hanoi is ook het grote mausoleum van Ho Chi Min. De man die begon als vrijheidsstrijder van Vietnam en later het geschopt heeft tot president van het land. De mensen hier aanbidden de man enorm. En zeg er niks kwaads over. Wat we dus ook niet gedaan hebben. Overal in Vietnam zijn mobiele telefoon (gsm) winkeltjes te vinden, we dachten dat we er in Nederland veel van dit soort toko’s hebben. Maar hier zitten ze bijna om de 10 meter. Maar ja je moet niet vergeten dat ook hier de helft van de 80 miljoen mensen, met een mobieltje rond loopt en ze moeten alle 40 miljoen toch bevoorraad worden. Wat is de gsm in de wereld toch ontzettend snel gegroeid.
Na de stad Hanoi waren we toe aan weer wat zon en strand. We zijn naar Halong bay gegaan. Een plek wat ontzettend toeristisch is maar erg mooi. Hier worden bus ladingen vol met toeristen op een boot gedropt en langs de mooie eilanden gevaren van Halong bay. Er zijn ook hele mooie grotten te vinden die in de lijst staan van de world heritage. Het is zeker de moeite waard. Veel plezier met schelpen schoon maken Hellaas hadden wij hier wat miezer regen en was het geen strand weer. De boten daar zijn meer bots boten. Alles ramt langs en tegen elkaar en iedereen vindt het de normaalste zaak van de wereld. Als je onderweg aan het varen bent komen er kleine bootjes langs gevaren om fruit te verkopen, mooi om te zien.
We zijn vanaf hier naar het zuiden gereden en kwamen er achter dat het wel een heel lang land was. Want 1750 km rij je niet in 1 dag en vooral niet als je gemiddeld 45km/u doet. Dit komt door de tweebaanswegen en het drukke verkeer. Wat wel weer lekker is is dat er rechts gereden wordt wat het een stuk makkelijker inhalen maakt. Onderweg begon het natuurlijk te regenen en vlak voor ons raakte een overvolle bus in een slip. Op z’n kant gleed hij van de weg af tegen een boom aan. Hoe het kan weten we nog niet, maar er waren geen doden. “Alleen” een paar licht gewonden. We zijn maar snel verder gegaan anders krijgen wij nog de schuld. Maar je schrikt er wel even van en rijdt weer wat rustiger. Al doen we dat toch al.
Overal zie je de mensen ondanks de regen werken op de rijst velden. En echt overal zie je weer rijst. De mensen dragen van die mooie rieten punt hoedjes die echt bekend zijn voor Vietnam.
Ook zie je in het noorden veel helmen gedragen worden die je in films vaak ziet dat de vietcong ermee rond liep. Het hele oorlog verhaal is ons tot nu toe nog erg onduidelijk en hopen verder deze reis er wat meer duidelijkheid in te krijgen. Wat we onderweg ook zagen waren veel kerken met de vlag van het vaticaan erop wapperen. Dat was toch een tijd geleden dat we dat hadden gezien. Er zijn hier niet alleen budisten maar ook veel christenen die met kerst natuurlijk alles mooi versierd hadden. Tijdens het rijden zie je 90% van de mensen met mond kapjes op rondrijden op hun brommer. Vooral door de fabrieken die er zijn, maar ook door het vele verkeer, komt er aardig wat roet in de lucht. We rijden bijna altijd met ons raam open (als het niet regent) en als je het plafond in ons buske ziet hoe zwart dat is, niet normaal. En dan te bedenken dat we dat ook allemaal ingeademd hebben. We hadden net weer van die schone longen na de wandelingen in de Hymalaya.
Ook in Vietnam wordt weer alles vervoert op de brommers. We zagen op een moment zelfs 3 varkens achter op de brommer vervoert worden. Als je deze beesten op hun rug legt dan komen ze in een soort halve coma en bewegen ze niet meer. Ze worden ook vaak in rieten manden vervoert. Zo knellen ze elkaar in ieder geval niet dood en het is best een grappig gezicht die kontjes uit de mand steken. Je ziet zoveel dingen onderweg en bent vaak te laat om er een foto van te maken. We hopen dat we het allemaal kunnen onthouden wat we zien, en gelukkig kunnen we er samen over kletsen en dan komen er vaak dingen boven die de ander al vergeten was. Ja, we zijn ook geen 18 meer. Hihi.
In dit erg druk bevolkte land moet je natuurlijk wel een “goed” politie apparaat hebben en aangezien het een communistisch land is hebben ze dat zeker. Op de één of andere manier hebben de mensen ontzag voor de politie of ze zijn er bang voor, wij denken het laatste. Maar het werkt in ieder geval wel, wat wij gezien hebben dan. Als ze zwaaien langs de kant van de weg stopt iedereen gelijk. Zo zwaaide ze ook eens naar ons om ons te laten stoppen. We hebben vriendelijk terug gezwaaid en door gereden. Ze wisten niet goed wat ze er mee aanmoesten, en gelukkig ging ook dit weer goed. Truukje over gehouden uit India.

Huis onderweg

In het midden van het land zijn we het binnenland is beter gaan verkennen. De wegen stonden niet echt meer op de kaart en we waren dan ook geheel aangewezen op de GPS. Al waren we af en toe toch flink de weg kwijt. De hoofdwegen werden wegen en die werden weer smalle onverharde paden die opeens ophielden. Draaien kon niet dus na een heel stuk achteruit gereden te hebben (zal dat ooit weer op tv komen achteruit rij races met Andre van Duin??). Na een flink stuk wilde we draaien maar opeens zakte we te diep weg in de rode klei bende en zaten goed vast. Los zand is nooit zo erg maar rode klei is ellende. Maar met wat hulp van onze rijplaten en hulp van de dorpsbewoners waren we zo weer op weg. Zo houden we het toch weer spannend. De mensen op het platteland zijn super aardig. Waar we alleen helemaal niks van snappen is dat er vaak een Amerikaanse vlag te zien is op een vrachtwagen. Of dat er op sanitaire spullen staat american standard. Na wat hier gebeurd is met die oorlog zouden ze toch de Amerikanen toch totaal uit moeten kotsen. Als je de mensen er om vraagt zeggen ze in ’73 is de vrede getekend, dus alles gaat weer door. Op de één of andere manier krijg je de mensen hier ook niet boos. We hebben heel wat aanrijdingen gezien met brommers en auto’s maar mensen rapen hun brommer op kijken elkaar aan, zeggen geen woord en rijden weer door. Zelf zien we zo’n situatie ons helemaal voor in Nederland. De automobilist stapt na de aanrijding uit, wordt uitgescholden voor rotte vis door de brommerrijder (en hier en daar wat vreemde gebaren) en de politie moet er eerst bijkomen voor er iemand iets doet. Hier is er totale kalmte. Best grappig Van de kalmte wordt je ook wel eens gek.
Doodstil op de boot Zo stonden we op een veerpont die 15 minuten duurde met 1 buske en 200 brommers. En niemand zegt een woord. Of het nou kwam van de spanning of de boot de overkant wel zou halen of iets anders we weten het niet. Maar het was erg rustig. Tijdens het rijden door het platteland met ontzettend veel water (voor de rijst) kwamen we ook mannen tegen met stroom stokken. Deze waren in het water op zoek naar ratten (en kikkers). Ze deden de stroomstok in het water en als er een rat of iets dergelijk in de buurt was, ligt het beestje half verkrampt in het water en kan makkelijk gevangen worden. En ze vangen er wat, niet normaal. Hier hebben we een tijdje naar staan kijken. Volgens ons eten ze ze ook op. Het is heerlijk weer ondanks dat het af en toe regent blijft het 20 graden en dat vinden wij een super temperatuur.
Als je hier zo staat in het platteland waar de mensen druk aan het werk zijn op het veld, snap je niet dat hier zo’n nare oorlog is geweest. De mensen wonen in kleine rieten hutjes en dan komt er opeens een grote helikopter laag over de boom toppen gevlogen die begint te schieten. Ze moeten hier toch echt gedacht hebben dat er buitenaardse wezens hun aanvielen. In het midden en zuiden van Vietnam waar het meest gevochten is gaan we hier vast wat meer van horen. Iets anders dat we zagen is dat de mannen hier hebben bijna geen baard groei. Soms alleen op een puist steken er wat haren uit. Deze haren geven goed geluk zeggen ze en mag je niet afknippen. Vandaar dat je mensen ziet met een mooie gladde kin en 5 haren uit een grote puist op hun gezicht van 10 cm lang. Als je het ziet denk je kom eens hier dan trek is ze d’r uit dat staat wat neter. Maar het zal wel niet echt gewaardeerd worden als we dat doen.
Gave lange staarten Bedankt voor de balonnen Wat wel gewaardeerd wordt is dat we ook hier weer ballonnen uitdelen aan de kids. Die zijn er zo blij mee dat is echt heerlijk om te zien. De meiden hier hebben ontzettende lange zware haren. En met een petje op tegen de zon is dat echt een leuk gezicht. Vlak bij de scholen rijden zo honderden meiden om hun fietsen met hun witte schoolinform aan. En dan de zwarte lange haren eroverheen is gewoon mooi om te zien. We zijn weer erg blij dat we zelf rijden want nu konden we ook naar de afgelegen plaatsen komen.
Zo is er ergens midden in het land een enorm grotten stelsel. Staat ook op de world heritage lijst en is echt mooi. Met een bootje moet je er naar varen en je vaart ook een stuk door de grotten heen. Daarna kun je nog een leuk stuk er doorheen lopen. Gaaf dat je er dan met z’n tweeën naar toe kan en niet met een buslading schreeuwende mensen moet rondlopen. Vitaminen scoren Omdat we zelf rijden komen we vaak langs lokale markten (Martine is er aan verslaafd) om ons weer helemaal suf te kopen aan groenten en fruit. En het is altijd zo’n kleurig gezicht met vriendelijke mensen. Bijna al het fruit kost 20 eurocent voor 1 kilo en groente kost ongeveer 15 eurocent per kilo. Vandaar dat we elkaar hier petje pietemientje noemen. Want we zitten tot de rand toe vol vitaminen!
Tijdens het rijden zien we ook vaak borden bij bruggen staan met daarop maximaal 15 ton. Maar ja er is geen andere weg dus de grote vrachtwagens die 40 ton of meer wegen moeten er ook overheen. Soms tergelijkertijd met het tegemoet komend verkeer. 80 ton dus over een 15 tons brug. Wij rijden dan even wat langzamer om te kijken of de brug niet in elkaar zakt. Grappig wat zo’n brug allemaal kan hebben. (voor hoelang?).
Voor heel veel mensen is dit het ideale land voor te eten. Want er komt heel veel vis uit de zee. De mensen vissen hier vaak met hele kleine riete bootjes op de grote zee. Wij zouden met zo’n bootje nog niet op een sloot durven varen. Maar hier vissen ze ermee. Ook gebruiken ze netten om schelpen en dergelijke te vangen. Deze worden dan aan de kant met veel plezier aan stukken gehakt en opgegeten. Aangezien wij denken dat de zeeën al erg leeg zijn qua vis en we de beesten graag zien zwemmen eten we geen vis. Dus wij genieten van de gerechten zonder vis.
Ook hoorden we dat de vogelgriep hier weer was opgedoken. Vandaar dat we een kippepootje maar even lieten liggen. Beter voorkomen dan genezen. (wat een wijze woorden). Dus heerlijk dat we zelf kunnen koken.
Verder naar het zuiden gereden werden de wegen af en toe wat slechter. Je zag het niet maar opeens zat er een flinke kuil met een bult erachter in de weg. Hierdoor sprong heel de achter kant van ons buske los van de weg en vlogen we dus een stukje. Best schrikken maar waarschijnlijk dankzij de super heavy duty vering ging ons buske niet aan het slingeren. Maar je schrikt wel weer even. Waar we ook van schrikken zijn de borden onderweg hier op het platteland. Er zijn hier zoveel bommen op het land gegooid daar zouden ze de hele tweede wereld oorlog 3 keer van opnieuw kunnen doen. Er ligt dus ook nog heel veel bommen niet geexplodeerd in de weilanden. Kinderen worden gewaarschuwd met grote borden om er niet aan te komen. Er ligt nog genoeg van die gekke americanen Maar er schijnen nog wel heel wat ongelukken mee te gebeuren. Maar gelukkig hebben we daar niks van gezien.
Wat we wel gezien hebben zijn de vele oorlogs monumenten. Met enorme begraaf plaatsen. Ze kwamen we ook in de dorpje Milay. Hier zijn de Amerikanen in de oorlog als beesten te keer gegaan. Hier is een groot monument met museum te zien. Heel het dorp is afgeslacht om de meest brute manier. Je krijgt echt rillingen als je ziet en We zijn iets te groot leest hoe het is gebeurd. Vreemd maar er waren heel wat foto’s van deze slachtpartij. Daar in de buurt zijn we ook naar de Vinh Moc tunnels gegaan. Een dorp dat lange tunnels onder de grond heeft gebouwd om te kunnen overleven tijdens de oorlog. Dit was namelijk in de vrije zone waar niet gevochten zou worden. Maar zo vaak in oorlogen wordt daar niet echt naar gekeken. Als je dan zelf in die tunnels loopt is het best klein. Vooral als je bedenkt dat de mensen er een lange tijd in woonden. De “huizen” waren 1,5 vierkante meter groot en 1 meter hoog. En daar leeft 1 gezin. Koken deden ze centraal. De rook van het koken verdeelde ze via verschillende schoorstenen, zodat je boven de grond niks kon zien. Als je daar staat en loopt maakt het wel veel indruk. Je ziet op verschillende plekken ook nog de grote kraters van de bom inslagen.

Om weer even onze gedachten op iets leuks te zetten zijn we lekker bij een strand gaan uitwaaien. Hier waren grote duinen en we voelden ons een beetje op Terschelling. Er waren ook enorme golven waar je heerlijk op kon body surfen. Één nadeel de golven waren dicht bij het strand en je werd af en toe echt op het strand gegooid. Door de sterke stromingen moest je wel je zwembroek strak aan trekken want het staat zo raar als je op het strand gegooid wordt met een broek om je knieen. We vonden het water zo lekker dat we er ook maar weer zijn gaan duiken. Heerlijk weer onderwater en weer mooie dingen gezien die we nog nooit gezien hadden.
Langs de kust waren ook leuke toeristische dorpjes waar je voor een appel en een ei kleding kon laten maken. Je kan uitkiezen uit een boek, stofje uitzoeken en ze maken het op maat voor je. Zelfs schoenen worden op maat gemaakt en binnen 4 uur sta je weer mooi in de kleren op straat. Zo verkopen ze hier allerlei leuken dingetjes. Wij vonden de lampionen erg mooi, en echt iets van het land. Voor ons was het hier ook weer leuk om lekker op een terrasje met een pilsje te zitten en met andere reizigers te kletsen. Al zijn we er niet één tegen gekomen die zelf reed. Moet je daar toch een beetje gek voor zijn??
We zaten hier op een terras en kwam er opeens een cocosnoot uit de boom gevallen. Dit geeft toch een goede knal en weten nu ook waarom we nooit onder een palmboom zitten of parkeren. Show in Hue Iets anders wat hier 10 keer op een dag geroepen wordt is same same but different. Als je ergens vraagt wat is beter, krijg je altijd het antwoord same same dan even 10 seconden niks but different. Al met al weet je nog niks. Ook wij zijn de geschiedenis verder in gedoken en zijn naar het plaatsje Hue gegaan. Hier was weer veel te zien aan Pagodes en oude paleizen. Zelf een verboden stad. Hier was ook een mooi muziek voorstelling waar later bleek dat wij via de achteringang waren binnen gekomen. Aan de voorkant moest er flink betaald worden. Dus ’s-avonds hadden we weer geld over voor een extra pilsje.
Vanaf de kust zijn we de hooglanden ingereden. Hier werd het wat koeler, omdat we op zo’n 1500 meter hoogte zaten. Er wordt hier weer heel veel koffiebonen en thee verbouwd. Op dit soort plekjes met mooie uitzichtpunten slapen wij natuurlijk in ons buske. Dat als je ‘s-morgens wakker wordt je de mooist uitzichten hebt die je maar voor kan stellen. Zo kwamen we aan in het dorp Dalat, wat door de Vietnamezen zelf heel veel bezocht wordt. Waarschijnlijk omdat het zo koel is, 15 graden. Maar ook omdat het mooi is. Je ziet dan ook heel veel stelletjes die hier naar toe gaan voor hun huwelijksreis. Vanaf hier zijn we naar Catien nationaal park gegaan. Moeilijk te bereiken met lokaal vervoer maar ons buske bracht ons er ff naar toe.
Onderweg weer heel veel eenden en koeien op de weg maar dat mag de pret niet drukken. Eendenfarms zie je hier heel veel. En de eenden lopen met honderden achter elkaar of zwemmen in het water. Lekker aan het fietsen geweest in nat park Toen wij begonnen te zingen spetter pieter pater lekker in water werd het stil en keken ze ons een beetje vreemd aan.
In Catien nationaal park hebben we fietsen geregeld en zijn rond gaan rijden. Mooi om regenwoud te zien zoals het hoort. Helaas wordt er ook in Vietnam ontzettend veel gekapt en maken ze diverse nationale parken waar ze het kappen proberen tegen te houden. Mausoleum van Ho Chi min Er waren ontzettend veel grote vogels en mooie bomen. Het was weer op en top genieten. Wie sliepen in het nationale park in ons buske met de apen om ons heen. Vanaf 1945 tot 2005 is in Vietnam 50% van het regenwoud verdwenen. Daar zullen we zeker aan denken als we in Nederland de hardhouten tuinstoelen zien staan bij de tuincentra. Verder naar het zuiden zijn we Ho Chi Min stad ingegaan beter bekend als Saigon. Het is een stad met 6 miljoen mensen en ze rijden volgend ons allemaal op een brommer. Wat een gekke huis. We gingen op zoek naar een hotel met parkeerplaats. Pas na 3 uur zigzaggen tussen de brommers door hadden we een 4 sterren hotel met parkeerplaats. We hadden echt bijna alle hotels gehad en die hadden of geen parkeerplaats of ze waren vol ! ! Daar hadden we even geen rekening mee gehouden. Zo kwamen we bij het duurste hotel van heel de reis uit ! Makkelijk zo’n visa kaart dan merk je er niks van. Dus 1 dagje het drukke Saigon verkennen en alle hoofd bezienswaardigheden en museums gezien. Snel weer door naar het platteland. Wij zijn echt geen stad mensen.

Op naar de Cu chi tunnels. Deze komen in bijna alle Vietnam oorlogfilms wel voor. Als je er dan zelf staat en je ziet hoe ze toen wapens en vallen hebben gemaakt van natuurlijke dingen om de vijand uit te schakelen, moet het hier gruwelijk zijn geweest. De mensen zijn ontzettend creatief met de dingen uit de natuur. Effectief maar erg bruut. De tunnels hier zijn voor de kleine vietnamezen net groot genoeg. Maar de Amerikanen zijn een stuk groter dus erg lastig om erin te kruipen. Ook wij hebben het geprobeerd. Maar na 20 meter heb je het wel gehad. Het is erg laag vochtig en donker. Frank probeerde ook nog uit een ander in de grond te komen maar zat bijna vast. De plekken zijn erg goed gecamoefleerd en we kunnen ons voorstellen dat de Amerikanen het niet hebben kunnen winnen van de vietcong. Wat zijn oorlogen toch gruwelijke dingen. Ons laatste nachtje hebben we geslapen vlak bij deze tunnels naast mensen hun huis.
Ze vonden het erg intressant dat buitenlanders naast hun huis kwamen slapen. Er liepen ook nog twee oude mannen rond. Maar we konden er helaas niet mee praten, want ze spraken geen woord engels. Deze mensen moeten toch gruwelijke dingen hier hebben gezien. Met de kinderen hebben we hier leuk engelse les geoefend en konden zo toch een beetje kletsen.
Vanaf hier naar Cambodja. En hopen dat we de grens overkomen anders hebben we een probleem. Het was een mooi land, groter en drukker als we dachten maar erg de moeite waard om te zien.

Natuurlijk hebben we nog een spreuk om mee te nemen. Martine heeft tijdens het rijden nog een heel mooi gedichtje gemaakt.

Kennis van de wereld kan men alleen in de wereld verkrijgen, en niet in een studeerkamer.

Gedichtje van Martine

We rijden door de prachtige rijstvelden heen
Maar er tussen liggen veel graven met een gedenksteen

Herinneren je aan de gruwelijke oorlogstijd
Om hun eigenland te behouden, gingen ze de VS ten strijd

Vietnam, Laos en Cambodja zijn zulke prachtige landen
Hoe haal je het in je hoofd hun huizen te verbranden

Op een zeer brute wijzen zijn ze hier te keer gegaan
Vrouwen kinderen en dieren werden ook van het leven ontdaan

Amerika, het land van de vrijheid
Maar als het hun niet zint gaan ze ten strijd

Europa doet zijn blinddoek voor
Want we moeten voorruit kijken en gaan gewoon door

Terrorisme veroordelen kunnen we wel
Maar wie trekt er eens voor de grootste terrorist aan de bel

Met koude rillingen zien we hier het gruwelijke verleden
Maar het leven gaat ook weer door en ze leven weer in vrede

Iedereen is nu weer welkom in deze landen

Met een lach op hun gezicht zwaaien ze naar ons met beiden handen.

 

Groetjes Frank en Martine

 

Klik hier voor meer foto's